Week 8 | Terug in de Bush

Dagenlang rijden we door het Maputo Elephant Reserve op zoek naar wild maar zien niet veel. Tot we na drie dagen richting de uitgang rijden en 100 meter voor de uitgang wel twintig giraffen zien! Ze staan echt overal om de auto. Wat blijven giraffen toch gracieuze dieren. Hoewel we deze dagen niet veel wild zien rijden we door fantastische natuur waar dikke bush wordt afgewisseld met wijde open savanne vlakten.

Na een week vol hoogtepunten, zon, zee en strand, worden we uitgenodigd om mee de bush in te gaan met Tim & Bianca, een fotograaf en model uit Zuid Afrika. Ze zijn gevraagd door Peace Parks om een documentaire te maken over de conservation in Maputo Elephant Reserve, een prachtig wildpark in het zuiden van Mozambique. In ruil voor het film- en fotomateriaal krijgen ze toegang tot het park en mogen ze gratis op de campings verblijven. Natuurlijk nemen we het aanbod aan om met ze mee te gaan. Het is ontzettend gezellig en de omgeving is echt adembenemend.

In Mozambique heerst de beruchte malaria tropica, de variant die je hersenen aan kan tasten. We besluiten in deze regio dan ook malaria profylaxe te nemen. Dagelijks sterven er nog duizenden mensen aan malaria. We vragen ons hardop af waarom er nog steeds geen vaccin voor malaria is terwijl de laboratoria in de rij stonden voor het maken van een coronavaccin en deze binnen een jaar gemaakt kon worden. Het is wellicht een analyse die wat kort door de bocht is maar wel vragen oproept. Gelukkig krijgen we ten tijde van het schrijven van dit bericht door dat er een mogelijke doorbraak is bij het vervaardigen van een vaccin tegen malaria waarbij Nederland een grote rol heeft gespeeld.

Vanuit Ponta do Ouro verblijven we eerst drie dagen samen met Tim en Bianca op een mooie camping direct aan het strand. Het dorpje Malangane is ontzettend gezellig en het is niet lastig om in te beelden dat wanneer de toeristen terug zijn het hier een groot feest wordt. De barretjes, restaurants en souvenir winkeltjes doen vreselijk hun best hun waar aan ons te verkopen. Je ziet de blijdschap en hoop in hun ogen bij het zien van onze internationale nummerplaat. We zijn één van de eerste toeristen die na Covid terugkeren en dat schept hoop voor de lokale bevolking die afhankelijk zijn van deze stroom van inkomsten. We hebben dan ook geen excuus nodig om onze Metals (munteenheid) uit te geven in de lokale horeca en proberen de nationale rum Tipi Tinto uit. Gevaarlijk zoet spul dat je wegdrinkt als limonade.

Wanneer we na drie nachten de camping aan het strand verlaten, hebben we er allemaal ontelbaar veel muggenbeten bij. Geen enkel kledingstuk lijkt resistent en soms jagen de muggen ons letterlijk de daktent in. Gelukkig zijn we gestart met de profylaxe. We rijden richting Maputo Elephant reserve en zien het landschap langzaam verkleuren. De prachtige herfsttinten maken de uitzichten alleen nog maar mooier. We slapen op een prachtige plek middenin het park, bouwen een kampvuur en kletsen tot in de late uurtjes met Tim en Bianca. Dankbaar voor weer een prachtige ontmoeting en voor geen muggen op deze plek.

Hoeveel bijna onbegaanbare routes we ook rijden, we zien geen enkele olifant. Daarentegen maken we wel ons ontbijt op de meest geweldige plekken en besluiten we om een nachtje wild te kamperen. ‘s Nachts horen we de dieren. Het geknor van grazende nijlpaarden vlakbij de auto maakt dit weer een spannend avontuur.

Vanmorgen hebben we afscheid genomen van Tim en Bianca en vervolgen we onze route richting Maputo om boodschappen te doen. Vervolgens rijden we via de kust wat meer naar het noorden om over een paar dagen in Tofo aan te komen. Hier wacht een stel uit Noord Holland ons op die hier twee jaar geleden heen geëmigreerd zijn. Wat is de wereld naast ontzettend mooi, ook ontzettend klein.

Week 7 | Bucketlist & liefde

Stop dreaming about your bucket list and start living it

Annette White

Wat. Een. Week! Ik weet gewoon niet waar te beginnen want deze week was echt wel even next level. Nadat we vorige week in St Lucia de laatste formaliteiten geregeld hebben voor onze grensovergang naar Mozambique staan we vrijdagmorgen om 8.30 uur bij de kaarsrechte lijn die de grens tussen Zuid Afrika en Mozambique aangeeft. Het blijft raar hoe de landen in Afrika in een soort rechte blokken is opgedeeld. Totaal averechts op hoe er op dit continent geleefd wordt. Door Zuid Afrika achter ons te laten hebben we het gevoel dat het avontuur nu echt begint. Op naar het onbekende. Een nieuwe taal (Portugees), een nieuwe valuta en andere infrastructuur.

Het plan is om meteen een stukje Mozambique in te rijden want we steken de grens over bij de meest zuidelijke grensovergang zodat we een mooie plek vinden om onze trouwdag de volgende dag te vieren. Vorig jaar hadden we het plan om ons 10 jarig huwelijk met onze voeten in het witte zand van Mozambique te vieren, door Covid werd dat een diner voor twee in Enkhuizen. Vol goede moede komen we aan bij de grens en het uitstempelen uit Zuid Afrika gaat ontzettend snel. Bij het visumkantoor aan de kant van Mozambique valt de stroom echter uit. Het is de eerste dag dat het echt slecht weer is en volgens de douanier is dit de reden voor de stroomuitval. Hierdoor kan ons visum niet gemaakt worden en dus moeten we wachten totdat het gefixt is. Er is een electricien onderweg wordt ons verteld. Na een uur besluiten we maar een film op te zetten in de auto. Wanneer de film afgelopen is en er nog steeds geen electricien is gesignaleerd worden we toch wat ongeduldiger. Vandaag is een stevige les in overgave. Overgave aan het systeem. We dragen honderd oplossingen aan om de stroom te fixen zoals het beschikbaar stellen van de stroom uit onze auto maar dit wordt helaas niet geaccepteerd. We kijken nog maar een film. Na 8 uur komt het verheugende nieuws dat de electriciteit terug is. Hierna duurt het nog 2 uur voordat onze visa klaar zijn en om 17.15 uur rijden we dan eindelijk Mozambique in. Het is al bijna donker dus een mooie plek voor onze trouwdag vinden kunnen we wel vergeten denken we. Op goed geluk rijden we het eerste beste dorpje in en dat is een schot in de roos. We arriveren bij een eco-lodge die gerund wordt door oud tennis professional Bev Mould die in de jaren 80 Steffi Graf verslagen heeft. We krijgen een prachtige luxe unit met twee slaapkamers, keuken en eigen binnentuin. Wat een geweldige plek! En zo komt alles toch nog goed.

Onze trouwdag begint met een feestelijk ontbijt waarna we naar het strand gaan. De stranden in Mozambique zijn nog gesloten maar je mag er wel gewoon lopen en gelukkig zijn er genoeg plekken zonder controle. We staan met onze blote voeten in het witte zand terwijl de warme blauwe zee over onze voeten stroomt. Intens gelukkig en intens dankbaar voor dit moment. We maken een prachtige strandwandeling en lunchen aan het strand. Bij de lodge krijgen we alle vijf een full-body massage. Voor Ids de eerste van zijn leven. Hij is van begin tot eind in trance. ’s Avonds eten we bij een restaurant met uitzicht over zee en vieren de liefde. 11 jaar getrouwd, 3 kinderen rijker en we leven onze droom.

Door een geluk bij een ongeluk zijn we op deze heerlijke plek terecht gekomen en wat een mazzel is dat! Het blijkt het duikwalhalla van Mozambique te zijn en je kunt zwemmen met dolfijnen. We kunnen ons bijna niet voorstellen dat dit echt is, zwemmen met dolfijnen! Om 6.00 uur staan we in het educational research center en leren van de eigenaar Angie alles over de dolfijnen van Ponta Do Ouro. Met 25 jaar ervaring weten ze ontzettend veel over de verschillende groepen dolfijnen die hier leven. De meesten hebben zelfs een naam. Als we even later bij de boot komen is de schipper al helemaal enthousiast, hij heeft de dolfijnen al gezien voor de kust. Nu nog duimen dat ze zin hebben om te spelen. En of ze dat hebben. Zodra we in de buurt komen en het water in mogen weten de dolfijnen van geen ophouden. Ze blijven maar komen. De kinderen vinden het fantastisch. Op de rug van Meindert kijkt Ids met grote ogen naar deze vriendelijke vissen die soms wel drie keer zo groot als hij zijn. Deze kleine stoere man in die grote grote zee. Anna en Fedde genieten en vinden het stiekem ook wel spannend dat de dolfijnen rakelings langs ze zwemmen. Later horen we waarom we zo populair zijn bij de dolfijnen. Ze houden van kinderen!

Deze dag krijgen we geen genoeg van de zee en ruim een uur later zitten Meindert en ik alweer op de boot richting een dive spot. De kinderen blijven achter bij de duikschool waar een jongen van Anna´s leeftijd is. Hierdoor kunnen wij samen duiken wat natuurlijk fantastisch is. Tijdens één van onze laatste dagen in Zuid Afrika hebben we weer voor het eerst in vier jaar gedoken bij Sodwana Bay maar hier gingen we apart omdat één van ons bij de kinderen moest blijven. Wat een feest dat we vandaag samen kunnen. Zodra we afdalen zien we meteen scholen met honderden, zo niet duizenden vissen. Overal om je heen zijn ze. En dan, zomaar uit het niets zwemt er een Manta Ray voorbij. Wow, wat een inmens groot beest is dat. Zo imposant en gracieus. Hiernaast zien we een gigantische onderwaterslang en een enorme tandbaars. Wat een gave duik! Duikinstructeur Mike vertelt dat er mensen van over de hele wereld speciaal naar Ponta do Ouro komen om met hem te duiken naar haaien. In dit gebied zitten veel soorten haaien en hij heeft er veel ervaring mee. We kijken elkaar aan, wordt het nog beter dan dit? Enigszins gespannen zitten we de volgende dag weer op de boot, dit keer een flink stuk de oceaan op om te kijken of we haaien kunnen zien. We zakken af naar 24 meter diepte en overal waar je kijkt zie je alleen die diepblauwe grote oceaan. De spanning van die oneindige ruimte en de diepte maken deze ervaring nu al onvergetelijk. Na een paar minuten deint uit het niets een bull shark op. De grote oceaan, wij en deze haai. Hij komt nieuwsgierig dichterbij, zwemt een paar rondjes en verdwijnt weer. Niet veel later komt er een white tip shark langs en hierna zien we nog net de staart van een tiger shark. Als we onze weg weer naar boven vinden zwemmen er twee gigantische bull sharks onder ons door. Terug aan land zoeken we de haaien op die we gezien hebben. De bull shark en tiger shark zijn nummer 1 en 2 van meest gevaarlijke haaien ter wereld…..Wanneer jij echter geen gevaar voor hen vormt hebben ze totaal geen interesse. Om deze fantastiche dieren op deze manier te observeren was echt zo ontzettend mooi. Een ervaring die we nooit zullen vergeten.

Na drie uur zijn we terug bij de lodge en hebben Anna, Fedde en Ids zelfstandig aan school gewerkt. Zo lekker dat we de kinderen gewoon achter kunnen laten en ze zelf school doen. Ze hebben maar één keer de hulplijn ingezet en oma Dieneke gebeld met een vraag om uitleg. Wat een luxe zo’n privéjuf op afstand. Ondertussen hebben ze zelf een juice besteld bij de bar en beginnen ze lekker Engels te kletsen. Nu Portugees nog….

Door al deze hoogtepunten vergeten we bijna dat we in Mozambique zijn en wat is het hier heerlijk. Een fijne vibe en meteen een stuk ruraler dan Zuid Afrika. Na een klein stukje asfalt rijden we al meteen een zandweg op en merken we bij de verkeerspolitie dat Portugees toch echt de voertaal is en je met Engels niet ver komt. Morgen verlaten we deze heerlijke plek en gaan en kijken we enorm naar uit Mozambique verder te ontdekken.

Week 6 | vrienden en de zee

‘Kijk mam, wat een grote vis!’ Anna trekt enthousiast aan mijn arm om mijn aandacht te krijgen in het warme blauwe water van de Indische oceaan. De twinkeling in haar ogen laat de opwinding en blijdschap zien. We zijn met zijn vijven aan het snorkelen bij Cape Vidal en zien de prachtige onderwaterwereld. Dit is wel even een bucketlist dingetje. Samen snorkelen met de kinderen.

Deze hele week is sowieso één groot hoogtepunt. We rijden maandag van de camping met de vele waterglijbanen naar Pongola waar we onze vrienden Thijs en Mieke weer gaan zien. Onderweg stoppen we nog even bij een kliniek voor een rare plek op de rug van Ids. Het lijkt op een tekenbeet. Na twee uur wachten (er kwam iemand met een slangenbeet tussendoor) is Ids aan de beurt. De dokter bevestigt ons vermoeden en met crème en antibiotica vervolgen we de reis. Omdat de koorts niet meer terugkomt laten we de antibiotica maar voor wat het is en geneest de plek gelukkig vanzelf.

Met Thijs, Mieke en hun 3 jarige zoontje Thomas brengen we drie dagen door op een prachtige plek. We hebben onze eigen safaritent met houtgestookte hottub en zien vanaf het enorme terras iedere ochtend de zon opkomen en de prachtige sterrenhemel stralen. De accommodatie ligt in een game reserve dus aan dieren geen gebrek. De impales, nyalas, warthogs en giraffen lopen zo langs je tent. We maken een boottocht en zien hippo’s en een krokodil in het water terwijl we genieten van de mooie omgeving en elkaars gezelschap. Wat is het heerlijk om weer samen te zijn.

Samen met Mieke maak ik een ochtendwandeling van 3 uur met een gids. Terwijl de zon langzaam opkomt, de wereld ontwaakt en de nachtdieren plaatsmaken voor de dagdieren genieten wij intens van alles om ons heen. Als we de volgende dag ook nog yoga bij zonsopkomst kunnen doen is ons geluk compleet. Wat een heerlijke dagen samen! We sluiten het af met een sundowner, een drankje bij zonsondergang bovenop de Land Rover terwijl de giraffen langs lopen.

Vanuit Pongola rijden we samen met Thijs en Mieke naar St Lucia voor een laatste duik samen in de oceaan voordat ze het vliegtuig naar Kaapstad weer pakken. Wij blijven in St Lucia en zijn vanaf die dag iedere dag op het strand te vinden! De zee is prachtig blauw en heerlijk warm. De golven zijn hoog en krachtig dus we kunnen ons heerlijk uitleven. Na twee dagen St Lucia rijden we naar Cape Vidal, geleden op 30 km afstand van St Lucia op de punt van een schiereiland. Hier komt een droom uit. Met zijn vijven snorkelen! Wat een geweldige ervaring om samen de onderwaterwereld te ontdekken. De kinderen gaan helemaal los met hun body boards en trotseren de hoogste golven.

Voorlopig zijn we nog niet uitgespeeld en blijven we de kustlijn nog even volgen.

Dit is wel even een bucketlist dingetje. Samen snorkelen met de kinderen.

Week 5

What you do makes a difference, and you have to decide what difference you want to make – Jane Goodall

Jaaaa we zijn weer onderweg! Na ruim 3 weken op de boerderij zijn we donderdag vertrokken. Wat hebben we een mooie en bijzondere tijd gehad. Het is vaak zo dat de contacten die je tijdens het reizen maakt meteen heel intens zijn. Dat hebben we zeker ook gemerkt op de boerderij. Het afscheid was echt even slikken. Na een afscheidsdiner, hele dikke knuffels en een uitzwaai sessie van de hele familie, rijden we weg.

Zodra we weer in onze Land Rover zitten en het avontuur lonkt is alles goed. We ruiken de vrijheid en zetten koers naar Chimp Eden. Een plek waar vrijheid helaas geen vanzelfsprekendheid is. Hier worden chimpansees uit heel Afrika opgevangen die de meest erge dingen meegemaakt hebben. De sanctuary, opgezet door Jane Goodall is een bijzondere plek. We leren het levensverhaal van de ca 35 chimps die er zitten. Het ene verhaal nog traumatischer dan het ander. Chimpansees die als huisdier werden gehouden maar geacht werden mee te eten aan tafel, jurkjes aan kregen en sliepen in een bed op een eigen kamer. Of een chimpansee die voor een nachtclub aan een ketting zat en verslaafd was aan alcohol en sigaretten. Hoewel chimpansees voor 98,4% gelijkenis hebben met mensen, zijn het natuurlijk geen mensen! We zijn onder de indruk en verlaten de plek met het idee dat we nog zo’n verschil kunnen maken op deze wereld. Steeds weer zijn we ons hier bewust van. Misschien nog wel meer dan in Nederland omdat alles hier veel zichtbaarder is. De vervuiling, de delving van grondstoffen, de ongelijkheid. Grote thema’s maar je kunt altijd iets doen.

We verblijven op een heerlijke camping tussen de bergen van het high feld gebied dat bekend staat om zijn adventure activiteiten. We doen een obstacle course en voelen ons Tarzan en Jane.

We bezoeken de Sudwana caves, een enorme grot met amphitheater en smalle gangetjes. Heel indrukwekkend vooral voor de kinderen. Hoewel ze minimaal net zo onder de indruk zijn van de levensgrote dino’s in het ernaast gelegen dino park. Voor de afwisseling tussen natuur en historie gaan we hierna naar een Vlindertuin. Alles staat hier in het teken van ‘the butterfly effect’; al je handelingen hebben een effect. Opnieuw wordt er bewustzijn gecreëerd over onze rol op deze aarde. Wat ons betreft kunnen we die boodschap niet vaak genoeg horen zodat we ernaar blijven leven. We moeten zuinig zijn op onze mooie planeet.

Echter rollen we van deze prachtige boodschap regelrecht een waterpark camping in. Een droom voor de kinderen die zich twee dagen non stop vermaken op de enorme glijbanen en spelen in het water. Blije kinderen maar echt planet proof is deze plek natuurlijk niet. Als tegenhanger leren we dan weer heel veel over allemaal wilde dieren tijdens een geleide Safari vlakbij de camping.

Het zoeken naar evenwicht in de keuzes die we maken is misschien wel de grootste uitdaging. Maar we leren iedere dag. Van elkaar, van de kinderen, van anderen en natuurlijk over onszelf.