Back in paradise

This blog is in Dutch but can magically change to any language, using Google translate

Wakker worden van de klotsende golven op het strand en de opkomende zon op je gezicht. Wat is het leven toch een droom. We zijn inmiddels ruim een week op het prachtige, tot de verbeelding sprekende, Zanzibar. De dagen rijgen zich aaneen met spelen op het strand, zwemmen in het zwembad en heel veel kitesurfen.

Nadat we in Dar es Salaam aangekomen zijn, gaan we direct naar een garage voor de Land Rover. De drie dagen durende rit is pittig. We rijden voornamelijk achter heel langzaam rijdend vrachtverkeer. Wanneer de weg ons echter dwars door een National park leidt en we vlak naast ons verrast worden door zebra’s, giraffen en talloze bokjes, vergeten we de rit al snel. Wat een verrassing! We trakteren onszelf op fijne accommodaties onderweg zodat we uitgerust aan de volgende dag beginnen.

De garage stelt gerust en wekt vertrouwen. Zoveel dat we hals over de kop besluiten om de volgende ochtend direct de boot naar Zanzibar te pakken terwijl de Land Rover in de garage gefixt wordt. In Dar es Salaam wanen we ons weer even in een heel westerse wereld, gaan naar de bioscoop en struinen langs een scala aan eettentjes.

En dan Zanzibar, wow! Wat een heerlijk paradijs. Franse vrienden die we in Malawi ontmoet hebben, hebben al een kamer voor ons geboekt dus we komen in een gespreid bedje. We leven op het strand en in het water. Scharrelen ‘s avonds wat eten op straat en genieten van kilo’s watermeloen en ananas. De hoofdactiviteit is kite surfen. We willen het hier echt onder de knie krijgen. Met bijna dagelijks goede omstandigheden (voldoende wind) kunnen we hier echt meters maken. Zelfs Fedde is gestart en vindt het geweldig.

We ontmoeten veel andere reizigers dus het is iedere dag feest. Er zijn ontzettend veel kinderen in verhouding tot de andere plekken waar we geweest zijn en dat is voor onze kinderen natuurlijk fantastisch. Ze spelen met alle nationaliteiten en hebben zo de grootste lol.

Voorlopig vermaken we ons berebest hier. Na Likoma island in Lake Malawi, voelen we ons ook hier weer enorm thuis. Dat eiland leven trekt ons wel…. Toch moeten we de tijd een beetje in de gaten houden en plannen we richting fantastisch bezoek uit Nederland. Voor nu is het nog twee weken genieten van zon, zee en strand voordat we weer naar het vasteland gaan.

We hopen dat iedereen die dit leest, minimaal net zo aan het genieten is want dat is leven lieve mensen.

Randy Lover break down and the half way itch

Zes maanden! We zijn ruim zes maanden onderweg en hoewel we zonder plan vertrokken, is de realiteit dat we nu toch in de tweede helft zitten. Langzaam verschuift onze mindset van een eindeloze tijd in het vooruitzicht naar plannen wat we allemaal nog willen doen.

Het initiële plan om terug naar Nederland te rijden lijkt echt van de baan. Ethiopië is te wiebelig en dus onverstandig. Hoe graag we dit prachtige land ook hadden willen ontdekken. Een lus richting het zuiden is nu logischer maar gelukkig is de keuze nog reuze en staat een route nog niet vast.

Wat wel vaststaat, is dat we inmiddels onderweg zijn van Mbeya naar Dar es Salaam om daar de boot naar Zanzibar te nemen. Toen we vorige week net de grens naar Tanzania over waren, begon de auto opeens te sputteren. Na tienduizenden kilometers trouwe dienst hapert ons huisje ons wielen. Gelukkig komen er meteen een aantal handige Harry’s uit de bosjes gerend die er natuurlijk voor zorgen dat we de dichtstbijzijnde garage kunnen bereiken, maar het probleem is nog niet opgelost. En dus gaat Meindert met hulp van een garage in Mbeya op onderzoek uit. Een week lang van hoop op een oplossing en veel frustratie dat het niet lukt kosten ons uiteindelijk enorm veel geld zonder resultaat. We balen, maar bekijken het positief. Meindert heeft ontzettend veel geleerd in de garage deze week, de kinderen hebben keihard aan school gewerkt op de hotelkamer en we hebben kunnen werken aan de website.

We besluiten om, wanneer het wel lukt de auto aan de praat te krijgen, meteen door te rijden naar Dar es Salaam om daar naar een echte Land Rover garage te gaan. Meindert kan veel zelf, helemaal met hulp van broer John op afstand, maar dit is abracadabra.

Deze hele week allemaal ook geveld door buikgriep dus al met al een beetje blegh. Zou het die half way itch zijn? Een half jaar onderweg waarin het ene hoogtepunt na het andere zich aandiende waardoor het nu even iets minder voelt. Misschien ook doordat we de laatste weken veel met Nederland bezig zijn. Tegen onze wil in worden we toch meegenomen door het nieuws uit Nederland. De Coronapas is werkelijkheid geworden. Iets waarvan we maanden geleden van Israël dachten dat ze gek geworden waren. En nu in ons eigen Nederland. En hoewel wij erg ver weg zitten van alles wat met Corona te maken heeft (we zijn er echt al zes maanden niet mee bezig), merken we dat dit nieuws ons raakt. We worden er verdrietig van en kunnen misschien van deze afstand de consequenties ook niet goed overzien.

Wat we wel sterk voelen is dat eenheid en liefde nu juist belangrijk is. Ubuntu; zonder elkaar red je het niet. Wat je overtuiging ook is, leer van elkaar, respecteer elkaar, oordeel niet en leef vanuit liefde.

Heel veel liefs van ons uit Tanzania