Waarom wij, juìst nu, terug naar Afrika gaan

Deze week had ik een heel leuk gesprek met Tessa van Les van Tes over onze reis. Nog maar 3 weken!

De belangrijkste vraag is natuurlijk waarom gaan we juist nu, tijdens deze pandemie terug naar Afrika? Waarom verlangen we terug naar ons huis op wielen? In deze podcast vertellen we daar alles over.

Ons huis!

Hiernaast hebben we het over geld we vertellen hoe wij onze financiën bijhielden op reis en het bedrag voor deze reis bij elkaar spaarden. Tegelijkertijd hadden we het over vrijheid. Wat betekent dat voor ons? Wat is vrijheid in de context van het reizen en wat is financiële vrijheid?

We vertellen zelfs iets over onze lange termijn plannen en het nieuwe project waar we mee bezig zijn! Het is een hele waardevolle podcast geworden ondanks dat de verbinding af en toe haperde. Wat dat betreft leek het alsof we al in Afrika waren!

Voor het boek van Tessa hadden we al eerder en interview op papier. Dat gaat over onze vlucht naar huis in maart. Als ik dat lees overvalt de emotie me weer. Wat was het achteraf spannend! Het hele interview lees je hier.

Veel luisterplezier!

Podcast: Waarom wij juist nu terug naar Afrika gaan

Week 15 – Op de vlucht en naar huis

Wat heeft onze reis een bizarre wending gekregen deze week! Wie had een paar dagen terug kunnen bedenken dat we ons nu klaar zouden maken voor vertrek naar Nederland? Deze week zijn we vooral op de vlucht geweest. Op de vlucht voor het grote onbekende. We weten niet hoe het virus zich hier gaat ontplooien en we weten al helemaal niet wat we in Nederland aan zullen treffen. Van deze afstand is het lastig om hier een voorstelling van te maken.

Voor we aan deze reis begonnen hebben we de afspraak gemaakt dat we, wanneer dat nodig zou zijn, altijd binnen een dag terug in Nederland konden zijn. Met een zieke vader (Gerdien) en een zieke broer (Meindert) speelde het altijd in ons achterhoofd dat dit kon gebeuren. Maar dit! Een wereldwijd virus waar nog niemand grip op heeft. We werden deze week gedwongen om heel snel hele ingrijpende keuzes te maken. Gelukkig steeds de juiste want slechts enkele uren nadat we eerst de grens met Namibië gepasseerd waren sloot deze voor Europeanen.

Toen we hoorden dat er vanuit Windhoek geen vluchten meer zouden gaan en de consulair ons adviseerde zo snel mogelijk naar Zuid Afrika te gaan zijn we in de auto gesprongen en zijn we in 14 uur naar de grens gereden. Opluchting toen we erin kwamen en ongeloof toen we hoorden dat ook deze grens enkele uren later dicht ging voor alle Europeanen. De maatregelen tegen Corona volgen elkaar hier in rap tempo op. Vrij bewegen, laat staan reizen is er daarom echt niet meer bij. Het idee dat wij als reizigers mensen hier kunnen infecteren, mensen die al zwak zijn, vinden we niet te verkroppen. Ook daarom gaan we terug naar Nederland. Afrika heeft zo geen Corona nodig!

We hebben in de afgelopen dagen zo enorm veel medeleven en hulp gekregen, dat is echt ongekend. Teruggaan naar Nederland voelt als een warm bad en bevestigt onze keuze keer op keer. We kunnen weer wonen bij mijn ouders en er worden massaal kleren voor ons ingezameld.

In ons hoofd zijn we klaar voor terugkeer naar Nederland maar Afrika zit in ons hart. We hopen dat het mogelijk is terug te keren naar ons huis op wielen. Onze heerlijke Land Rover die ons brengt waarheen we willen. Onze bedjes op het dak vanwaar we dagelijks de mooiste zonsopkomsten zien en de frisse lucht die door de tent stroomt. Leven op gevoel in plaats van op vaste structuren.

Wat dit ook gaat brengen, we zijn zo ontzettend dankbaar voor wat we al meegemaakt en gezien hebben. We bereiden ons voorzichtig al voor op Afrika deel 2 met nieuwe paklijsten en inzichten. Maar nu eerst heel hard duimen dat die vlucht naar Nederland morgen gewoon opstijgt.

Tot snel allemaal lieve mensen.

Ps: zoals op de foto’s te zien is hebben we er de afgelopen dagen het beste van gemaakt 😊

Week 11 – Regen en rupsen eten

Deze week tikken we als gezin de 10.000 reiskilometers aan en Rover (de auto) 300.000 km. Wat zal die auto allemaal al gezien en meegemaakt hebben denk ik soms voordat wij de trotse eigenaren werden. Deze week heeft hij maar weer eens bewezen een topauto te zijn.

Het noorden van Namibië is nat, heel nat! Het is bijna niet te geloven dat het in het zuiden al 10 jaar niet geregend heeft en hier de rivieren buiten zijn oevers treden. Voor het eerst in weken voelen we weer regen en nattigheid en moet de auto door plassen van zeker een halve meter diep. Door het vele water zijn de watervallen hier ook mega. Na de Epupa falls vorige week bezochten we deze week de Ruacana falls samen met de powerplant die daar zit. Een groot deel van de electra van Namibië komt van de dam bij deze waterval. Supertof om hier een kijkje te mogen nemen.

Het noorden is echt een andere wereld. Zo uitgestrekt en droog als het zuiden is, zo bevolkt en groen is het noorden. Tenminste nu in het regenseizoen. Hier leven we echt tussen de locals en eten we langs de weg bij geïmproviseerde restaurantjes. We zitten tussen de hompen dode koe en irritante vliegen en bestellen dan toch ook maar een stukje van de grill. Langzamerhand passen we ons meer aan de lokale keuken en gebruiken. Waar we eerst heel veilig en vertrouwd de meeste boodschappen in de supermarkt halen, kopen we nu steeds vaker langs de weg. We zien wel wat er te koop is en daar doen we het mee.

Er zijn hier veel campings die onderdeel zijn van een community project. Ontzettend leuk want je leert direct heel veel over de mensen, hier de Ovambo, en steunt het dorp. Anna, Fedde en Ids worden nieuwsgierig naar hoe de mensen leven en vragen ons de oren van het hoofd tijdens een wandeling door het dorp. Hier krijgen we uitleg en demonstratie over het maken van potten, manden, olie en meel en zijn Fedde en Ids wederom drukker met de andere kinderen en dieren. Het is zo fantastisch en leerzaam om te zien hoeveel er uit de natuur gebruikt wordt. Van medicijnen tot eten en bouwmaterialen. ‘s Avonds eten we rupsen als avondeten en worden we spontaan uitgenodigd bij een traditionele dans rond het vuur.

Nu liggen we even heel sjiek de friemel in een hotelkamer want vandaag spoelden we letterlijk van de straat. Alles is hier in Rundu, de twee na grootste stad in Namibië, ondergelopen. Hopen dat de regen snel stopt en we door kunnen richting de Caprivi strip.

Week 8 – Zand, stof en de allermooiste uitzichten

Namibië wordt mooier en mooier. We hebben de neiging om na iedere bocht en op iedere nieuwe plek weer foto’s te maken (excuus voor de grote hoeveelheid dus deze week, we konden niet kiezen 😊)

De wekker om 5.00 uur was een goede keuze vorige week. De zonsopkomst over Fish River Canyon was mega. Wat een enorme afgronden! De 27 km lange canyon die op het hoogste punt 1030 mtr diep is straalt een grootsheid uit waardoor je je enorm nietig voelt. Wat kan de natuur toch overweldigend zijn. Na de zonsopkomst reden we naar een plek waarvan we gehoord hadden dat er wilde paarden waren en je kon wildkamperen. We vonden het spannend want tot nu toe hebben we steeds op echte campings gestaan of in hostels geslapen.

De nieuwsgierigheid won het van de angst en toen we op de plek aankwamen wisten we het zeker. Dit werd een nacht om nooit te vergeten. De vrijheid die we ervaarden om daar volledig in de middle of nowhere te zijn was overweldigend. We konden rennen, schreeuwen, in ons nakie staan en helemaal niets of niemand in de wijde omtrek. De paarden liepen om ons heen net als de gemsbokken, jakhalzen en struisvogels. De stilte, de zonsondergang, de sterrenhemel. Het is in woord en beeld bijna niet uit te drukken hoe we dit ervaren hebben.

De volgende ochtend reden we naar Kolmanskop. Een verlaten Duits mijndorp middenin de woestijn dat nu opgegeten wordt door zand. Het is een spookstad geworden. Toen we door het voormalige ziekenhuis liepen waar metershoge zandbergen in de kamers lagen voelde het echt heel raar. Het is niet te geloven dat hier zo’n 70 jaar geleden 1200 mensen woonden.

Na een paar dagen gechilled te hebben in Luderitz, wat af en toe ook heel fijn is, togen we richting Sossusvlei. Nu echt de woestijn in en dat was te merken. De stof en hitte waren best heftig. We stonden op geweldige campsites die zomaar uit het niets als een oase opdoemden in de woestijn. Als letterlijk hoogtepunt stonden we wederom om 5.00 uur op om de zonsopkomst over de Sossusvlei te zien en de duinen te beklimmen voor de ergste hitte. Meindert en Fedde beklommen Dune 45 en hadden een magistrale zonsopkomst. Hierna volgde de beroemde Big Daddy. De hoogste duin van Namibië. Fedde wilde wel en Gerdien ging mee. Anna had keelpijn en voor Ids was het te zwaar. In 3 uur tijd beklommen Fedde en Gerdien deze majestueuze duin van 325 meter. Wat een hoogte, wat een uitzicht en wat een trots op onze kleine man van 6 jaar! Via de dode vallei liepen we terug naar het basiskamp. Fedde glom, dit gevoel neemt niemand hem weer af!

Na een paar dagen zandhappen zitten we nu weer heerlijk aan de kust. De truien moeten weer aan en dat is na die hitte best lekker. Swakopmund belooft veel goeds dus we gaan hier heerlijk een paar dagen genieten.

Week 4 – Een maand onderweg

Lesotho, wat ben je mooi! Deze week brachten we door in Lesotho. Wat een prachtig land! Zodra we Lesotho inreden, voelde je het verschil. Het heerlijke leven op straat, de geur van op het vuur gebraden vlees en het kleurrijke palet aan mensen.

Maar ook de wegen veranderden snel. Tjonge, de landrover is flink op de proef gesteld. Urenlange onverharde gravelwegen vol enorme rotsblokken. Ik weet niet of we nou banger waren voor een lekke band of een rotsblok op je dak van de gigantische bergpartijen waar we doorheen reden. De ene haarspeldbocht na de andere met steeds weer een adembenemend uitzicht.

We kampeerden bij twee verschillende lodges en de omgeving was bij allebei bizar mooi. In Malealea hebben we een paardrijtocht gemaakt naar grotten met rotstekeningen van 27000 jaar oud. Zelfs Anna en Fedde bereden de paarden helemaal zelfstandig. Supergaaf om te zien hoe snel de kinderen het buitenleven oppakken. Terwijl wij genoten van de indrukwekkende omgeving was het meest leuke aan deze plek volgens de kinderen de enorme hoeveelheid lego. Tsja verschil moet er zijn.

Volgende stop was Semonkong. Hier heb je de hoogste abseil ter wereld naast de Maletsunyane waterval. Dat gegeven triggerde natuurlijk. Anna wilde dat wel! Nadat we de waterval aanschouwd hadden was Anna zeker, dit wil ik doen! De volgende dag liepen Anna en Gerdien heel beheerst stapje voor stapje naar achter om over de rand van een klif van 204 meter te stappen. Wat een adrenaline en wat een vrijheid. Tijdens de vrije val van 20 meter konden we goed om ons heen kijken. Daar hangt je 8-jarige dochter dan aan een touw op die hoogte. Trots overwon de angst. In 20 minuten gleden we langzaam naar beneden. We voelen ons nog steeds onoverwinnelijk.

Ondertussen deed Meindert met de jongens een ezeltocht naar het dorp en een vistochtje. Opnieuw, verschil moet er zijn. We zijn nu in Pietermaritzburg. Een middelgrote stad in het zuidoosten van Zuid Afrika. Er moet een onderdeel van de Landrover vervangen worden. We vermaken ons hier prima en laden even op na een paar weken reizen op hoog tempo. We kijken uit om morgen weer in de Landrover te stappen op weg naar de tropische kust voor wat yoga en surf. Zon, zee en strand, we komen eraan!

Ps: het filmpje van de afdaling van Anna was slechts de oefening voor het echte werk

Week 3 – Gelukkig nieuw jaar!

Bijna 3500 km onderweg. Wat hebben we al enorm veel gedaan en gezien! Afgelopen week voelde als een maand in positief opzicht. We sliepen bijna iedere nacht op een andere plek en dat was niet altijd bewust 😖🐍

De pizza op kerstavond lukte. Volgens de kinderen het beste diner tot nu toe. Wat wil je ook op je eigen houtgestookte oven. Op eerste kerstdag reden we richting de yurt waar we met Thijs en Mieke kerst zouden vieren. Nog voordat we de yurt gezien hadden, stonden Thijs, Thomas en Mieke ons op te wachten, gevlucht omdat Thijs oog in oog stond met een Cape Cobra, naast de Black Mamba de gevaarlijkste slang van Zuid Afrika. Pure schrik en door de eigenaar gesommeerd om het terrein direct te verlaten.

Geen romantische kerst onder de sterrenhemel dus maar gewoon in een hostel. Ach, ook prima. Eerste kerstdag regent het, maken we toch een strandwandeling en drinken we warme choco en eten huisgemaakte appeltaart in een Nederlandse strandtent . We krijgen autopech en komen stil te staan langs de weg. Vrijwel direct stoppen er twee auto’s en zijn de mannen ons tot hulp. Het blijkt een gat in de slang van de koelvloeistof. We worden naar een camping gesleept en de volgende dag is er een monteur met een nieuwe slang. De vriendelijkheid van de mensen is hier echt oprecht. Op een andere camping worden we ingeleid in hun jaarlijkse Potjie contest. We komen aan met onze grill, want geen Potjie en ook geen vlees. De nationaal bekende jury vindt ons grappig en we krijgen de poedelprijs.

Het reizen bevalt goed en we besluiten de Garden Route verder te volgen. Langs Mosselbaai waar Fedde zijn eerste surfles krijgt en via Port Elizabeth belanden we op oudjaarsdag in Addo Elephant National Park. We zien heel veel olifanten, Pumba’s, aapjes en zebra’s en dan, zien we het goed? Ja! Daar ligt een vrouwtjesleeuw te slapen. Een aantal meter verder zien we waarom ze daar zo heerlijk lag, het carcas van een zebra….

We hebben een farmstay gevonden aan de rand van het park en vieren daar, helemaal alleen (nou ja met 3 ezels, 50 koeien, tientallen vogels en vast heel veel insecten) oud en nieuw. We maken tosti’s en vega hotdogs op ons eigen vuur, dansen op Anna’s playlist en wensen elkaar gelukkig nieuwjaar onder een sterrenhemel met duizenden sterren. We zien een vallende ster en doen allemaal dezelfde wens. Heel veel gezondheid voor iedereen in 2020!