Waarom wij, juìst nu, terug naar Afrika gaan

Deze week had ik een heel leuk gesprek met Tessa van Les van Tes over onze reis. Nog maar 3 weken!

De belangrijkste vraag is natuurlijk waarom gaan we juist nu, tijdens deze pandemie terug naar Afrika? Waarom verlangen we terug naar ons huis op wielen? In deze podcast vertellen we daar alles over.

Ons huis!

Hiernaast hebben we het over geld we vertellen hoe wij onze financiën bijhielden op reis en het bedrag voor deze reis bij elkaar spaarden. Tegelijkertijd hadden we het over vrijheid. Wat betekent dat voor ons? Wat is vrijheid in de context van het reizen en wat is financiële vrijheid?

We vertellen zelfs iets over onze lange termijn plannen en het nieuwe project waar we mee bezig zijn! Het is een hele waardevolle podcast geworden ondanks dat de verbinding af en toe haperde. Wat dat betreft leek het alsof we al in Afrika waren!

Voor het boek van Tessa hadden we al eerder en interview op papier. Dat gaat over onze vlucht naar huis in maart. Als ik dat lees overvalt de emotie me weer. Wat was het achteraf spannend! Het hele interview lees je hier.

Veel luisterplezier!

Podcast: Waarom wij juist nu terug naar Afrika gaan

Aftellen & Inpakken

Voorbereiden & aftellen

Met nog een kleine 5 weken op de teller zitten we hier nu echt serieus in de voorbereidingsmodus. Op iedere slaapkamer staat inmiddels een tas waar we af en toe wat ingooien zodat we niet vergeten dat dat mee moet. Een paar dagen voor vertrek moet de inhoud van die tassen dan in de koffers waardoor de helft uiteindelijk toch nog thuis blijft 🙂 We zijn druk bezig met de verhuur van ons huis en komen doordat de scholen gesloten zijn weer goed in het home school ritme. 

We krijgen een tweede kans. Tijdens ons vertrek in maart naar Nederland waren we al bezig met de paklijsten 2.0. Wat was handig om mee te hebben en wat juist niet? En wat moet er dit keer zeker mee? Naast het inpakken van de koffers is onze mindset nu natuurlijk ook heel anders. Deze keer hebben we geen bestemming en geen einddatum. Het belangrijkst is dat we eerst teruggaan naar onze Land Rover. Ons huis op wielen dat we zo gemist hebben. De Land Rover is, helemaal het afgelopen jaar, symbool komen te staan voor vrijheid. Voor leven in de natuur en kunnen gaan en staan waar je wilt. Rijdend over de oneindige wegen van Namibie, gevolgd door een dikke stofwolk, voelden we ons de koning te rijk. Het idee dat je overal naartoe kunt rijden waar je maar wilt is onbeschrijflijk. Iedere dag weer wakker kunt worden en de keuze hebben wat je gaat doen. Dan leef je op gevoel en niet op verplichtingen. 

De Land Rover is, helemaal het afgelopen jaar, symbool komen te staan voor vrijheid. Voor leven in de natuur en kunnen gaan en staan waar je wilt.

Afgelopen maanden in Nederland was dat vrije gevoel vaak ver te zoeken. We werden weer opgeslokt door de waan van de dag van werken, school, sportclubjes en bezoekjes. En hoewel we het heerlijk vinden om dichtbij onze vrienden en familie te zijn, en we een onbetaalbare tijd gehad hebben samen dit jaar, lonkt het gevoel van de regie in eigen handen hebben. In Nederland gaan we minder vaak naar buiten en zitten we toch vaak binnen in de comfort van ons huis. We gaan niet zo snel dat koffietje buiten drinken maar blijven dan toch aan de keukentafel. Gewoonten. En vaak denk je er niet eens echt over na maar doe je dingen gewoon omdat je ze altijd zo doet. Een bepaalde routine die er sneller insluipt dan je zou willen. 

Heerlijke momenten met familie

Door in een totaal andere omgeving te zijn bouw je nieuwe structuren en rituelen. Een soort harde reset want al je referenties zijn weg. Je kunt niet bouwen op ingesleten patronen en vanzelfsprekendheden. Alles is nieuw, iedere dag weer. Dit is wat avontuur is. Het niet weten wat er op je pad gaat komen zodat iedere nieuwe dag vol verrassingen zit. Een levensstijl die ons goed past want we houden van het opzoeken van de randen en buiten de lijntjes kleuren. Het is zeker niet altijd makkelijk en ook nu lopen we op tegen het syssteem. Maar dat betekent niet dat je niet voor je droom moet gaan. Dat betekent alleen dat je af en toe een stapje harder moet lopen. 

Deze laatste weken in Nederland staan weer in het teken van laatste keren. De kinderen hebben hun afscheidsfeestjes gepland, de laatste weekendjes weg staan in de agenda en dan is het echt bijna weer zover!

Gastblog – Met kinderen op wadsafari in Nederland: wát een speciale ervaring!

Voor Takemeto schrijven we regelmatige een leuke gastblog. Deze keer over onze ervaring op de Waddenzee

Wow, wat een ervaring is dat! 72 uur zijn we als gezin ondergedompeld in het prachtige gebied van de Waddenzee. Niet voor niets staat dit ongerepte stukje Nederland op de UNESCO-werelderfgoedlijst. Natuurlijk kennen we de waddeneilanden, maar de natuur eromheen is minstens zo indrukwekkend. En dat mochten wij een heel weekend lang ervaren.

Het schip gaat zo schuin dat de kopjes van tafel vliegen, maar Fedde (7) blijft stevig staan aan het roer van de 120 jaar oude Tjalk. Tja, we zijn niet echt doorgewinterde zeilers en waren daarom niet voorbereid op het feit dat de kopjes zo van het aanrecht roetsjen. Wat een sensaties zo midden op de Waddenzee. We leven dit weekend met de getijden, zeilen met de wind en krijgen zo een van de tofste ervaringen in ons leven als gezin.

Lees het hele blog op de mooie website van takemeto waar je ontzettend veel leuke blogs kunt lezen over mooie bestemmingen met kinderen.

11 weken thuis – We staan in een tijdschrift!

We staan in een tijdschrift! Hoe cool is dat? In het Flair en Viva zomerboek staat een loeigroot artikel met ons verhaal en heel veel foto’s!

Toen we bijna twee jaar geleden (juli 2018) echt besloten dat we weer een lange reis wilden gaan maken hadden we nog geen idee van de impact op ons leven maar ook op dat van anderen. Eenmaal A gezegd volgden al snel de rest van de letters van het alfabet en voor we het wisten zaten we in het vliegtuig naar Kaapstad. Eigenlijk sta je steeds in de regelmodus en besef je niet half hoe vreselijk tof het is wat we aan het doen zijn. Als je dan zo’n artikel leest en je eigen foto’s ziet komt dat besef weer binnen.

Het contrast tussen het reizende leven en ons leven nu is groot en dat willen we niet (meer)

Wat ben ik trots op ons. Op Meindert, Anna, Fedde en Ids dat we dit gewoon doen. Want ondanks dat we weer even in Nederland zijn, zitten we eigenlijk nog middenin de reis. Praten we over onze ervaringen. “Weetje nog toen mama, toen die kleine geitjes niet weg mochten lopen en ik de achterpoot vast moest houden”? “Ja, lieve Ids dat weet ik nog. Dat was bij die prachtige Himba mensen”. En zo komen er vaak herinneringen boven.

Tegelijkertijd hebben we het veel over de voortzetting van de reis. We spreken af met mensen die we tijdens de reis ontmoet hebben of met mensen die we via social media hebben leren kennen en koesteren allemaal die ene wens. Om zodra het kan weer te gaan reizen.

We denken veel na over ons leven. Het contrast tussen het reizende leven en ons leven nu is groot en dat willen we niet (meer). De mogelijkheid om ook in Nederland die vrijheid te ervaren. Bijvoorbeeld door hypotheekvrij te leven en je werk zelf in te kunnen delen. Leven van je eigen moestuin en leven met anderen waardoor je spullen en verantwoordelijkheden deelt. Het zijn gedachten waar we nu meer dan eerder aandacht aan geven. We onderzoeken mogelijkheden en bezoeken prachtige plekken in Nederland. We raken geïnspireerd en zo zetten we onze reis voort.

Dat is de impact die de reis nu al op ons heeft. De wens om meer buiten te leven. Mee te bewegen met de seizoenen en belangrijker nog, daar bewust van te zijn. We zetten kleine stapjes en zo wordt onze wens steeds concreter.

Lees het hele artikel in de foto’s hieronder:

10 weken thuis – Pauze en nieuwe plannen

13 april schreef ik de laatste blog. Dat is precies 10 weken geleden. Terug in Enkhuizen voelde het leven als niet spannend genoeg om te delen. Was de behoefte minder groot maar wat een rare perceptie is dat eigenlijk. Ons leven heeft zeker niet stil gestaan en eigenlijk is er vreselijk veel gebeurd.

Wat een bijzondere tijd is dit. We kwamen terug in een land dat stilstond. Hierdoor hadden wij de kans om heel geleidelijk en zonder verwachtingen dingen weer op te pakken. Als een Italiaanse familie woonden we met zijn veertienen samen op de Parklaan (mijn ouderlijk huis). Genoten we van elkaar, het prachtige lenteweer en vele maaltijden samen. Nieuwe ideeen borrelden op en zo zaten we toch nog redelijk in die bubbel van leven op gevoel.

En toen werd het 1 mei. Gingen de scholen open, betrokken we een nieuwe tijdelijke woning en Meindert en ik gingen weer aan het werk. De bubbel was klaar, de realiteit daar. Terug in het leven waarvan we op 10 december afscheid hadden genomen. De kinderen gingen naar school of het gister was en wij vonden onze weg bij een nieuwe werkgever.

Terug in het leven waarvan we op 10 december afscheid hadden genomen

Na de zomer terug naar Afrika zit er niet in. De schoolboeken die op de kinderen liggen te wachten voor het volgende schooljaar gaan we niet gebruiken. Het is wat het is. In 2020 wordt er niet meer gereisd. We focussen ons nu op begin 2021. Nieuw jaar, nieuwe kansen en twee keer de voorpret.

De reis in ons hoofd is ook volop bezig. We denken na over de toekomst. Over een vorm van leven en werken na de reis. En nu genieten we vooral heel erg van hier zijn. Het gemak van het zien van familie en vrienden en natuurlijk van dit heerlijke zomerweer! De foto’s laten zien dat de afgelopen weken weer 1 groot hoogtepunt waren en vierden we zelfs dat we 10 jaar getrouwd zijn.

Yes, we passen onze trouwkleding nog!

Week 17 – Terug in Enkhuizen

Na de eerste week van desoriëntatie, desillusie en extreme moeheid wordt alles deze week iets helderder. Klaart letterlijk de lucht op want wat een prachtig weer hebben we hier! Het is zo toch een soft landing om van het warme Afrika niet direct in de Hollandse kou te komen.

We genieten enorm van ons quarantaine onderkomen. Wat een bofkonten dat Wouter en Rinkje ons dit aanboden. Een bijzondere vriendschap groeit nu we inmiddels een maand 24/7 samenleven. Wat een prachtige omgeving is dit! We proberen onze nieuwsgierigheid, wat tijdens de reis een tweede natuur was, vast te houden en gaan er regelmatig op uit. Fietstochten naar de ‘geheime’ klimduin in Groet waar we de enigen zijn, mountainbiketochten diep door de bossen en duinen en hardlopen door mul zand. Samen met Wouter en Rinkje blijven we zo lang mogelijk in onze reis bubbel zitten.

Nog steeds gaat er geen wekker, vergeten we regelmatig welke dag het is en hebben we het dagelijks over onze mooie herinneringen samen. Het is gewoonweg niet voor te stellen dat we ruim twee weken geleden nog samen in de bush in Botswana zaten. Dat het leeuwengebrul ons uit onze slaap hield en de olifanten langsliepen tijdens het ontbijt. Dat enorme contrast is soms zo lastig uit te leggen en dan voelen we ons behoorlijk verloren.

Maar dan, de intense vreugde wanneer we John (de broer van Meindert die tijdens de reis de diagnose non-hodgkin kreeg) weer kunnen zien en onze ouders. Telefoongesprekken met vrienden zonder dat de lijn hapert en oude kaas op bruin brood. Na de enorme weerstand beginnen we ons vertrouwde Nederland ook weer te omarmen. Nog steeds willen we zo snel mogelijk weer op reis maar beginnen ons wel te oriënteren op tijdelijk werk en woonruimte. Meindert gaat weer aan de slag en gaan we per mei op een fantastische boot in de haven van Enkhuizen wonen. Van een huis op wielen naar een huis op water! We hebben er enorm veel zin in.

Overmorgen verhuizen we terug naar Enkhuizen en gaan we tot 1 mei op de Parklaan bij mijn ouders wonen. Samen met mijn broertje en zijn gezin wordt dat een gezellige boel bij elkaar. Iedereen probeert van deze tijd het beste te maken ook al beseffen we ons dat we in een bevoorrechte positie zitten.

De berichtgevingen uit de media geven stof tot nadenken, de gesprekken met vrienden en familie zetten de situatie steeds weer in een ander daglicht. Dat deze crisis de wereld gaat veranderen staat vast. Iedereen wordt getroffen door Covid_19 en je staat veel meer stil bij wat dit betekent. Ik bewonder de ouders die naast thuiswerken ook nog hun kinderen lesgeven en denk tegelijkertijd aan de kinderen die een onveilige thuissituatie hebben en waarvoor het dus vreselijk is thuis te moeten zijn. Ik denk aan de mensen die zo hard werken in de zorg en tegelijkertijd aan de eenzame ouderen die nu nog eenzamer zijn. En toch is het ook goed dat deze zaken nu meer aan het licht komen, dat we ons er samen bewuster van zijn.

C O R O N A 
Wat is dat toch in mensen 
Naar steeds meer en meer,  
In 75 jaar Vrijheid 
Niets geleerd. 
Van een mug  
Groeiend naar een olifant 
Van Hebzucht 
En macht....... 

STILTE en REFLECTIE

 ..........van een dikke olifant 
Terug naar de mug.  
De basis 
Een dak boven je hoofd 
Voedsel en zorg genoeg 
Niet te over. 
Moeder Aarde 
Geef ons nog een kans.  

Dieneke van Tongeren-Schuijt Maart 2020

Week 16 – Thuis maar niet thuis

En toen waren we terug in Nederland. Kwamen we aan op een verlaten Schiphol en kochten we hagelslag in een stille supermarkt. Thuiskomen in een land dat compleet op zijn gat ligt. Thuiskomen in je eigen land dat zo anders voelt. De hunkering naar de knuffel met familie wat niet mogelijk is. Wat is dit vreselijk gek allemaal.

Nadat we anderhalve week geleden de knoop in Namibië doorhakten en tickets kochten om naar huis te komen, kwam er een (tijdelijk) eind aan onze droomreis. In plaats van ons langzaam richting Mozambique te begeven waar we met onze voeten in het witte zand ons 10 jarig huwelijk wilden vieren, raceten we met 100 kilometer per uur (harder gaat de Land Rover niet) dwars door Namibië en Zuid Afrika. We reden dagen achter elkaar om maar op tijd te zijn. Op tijd om ons huis op wielen te stallen in Pretoria en op tijd om een vlucht naar Nederland te halen. We maakten er met Wouter en Rinkje en hun kinderen en Bern en Leonie en de kinderen het beste van. Aten en dronken samen, de kinderen speelden oneindig en wij maakten ons klaar voor vertrek naar Nederland.

De werkelijkheid van weer in Nederland zijn komt vol binnen

De vlucht verliep voorspoedig ook al voelde het raar dat het normaal zo attente cabinepersoneel ons nu vanachter een lintje goedendag wenste en het vooral self-service was tijdens de vlucht. Na vele afwegingen en gesprekken met het thuisfront besloten we eerst twee weken in quarantaine te gaan. Dit besluit werd met name bekrachtigd door het aanbod van Wouter en Rinkje in hun gehuurde onderkomen in Schoorl te komen. We trokken immers al twee weken samen op dus samen in quarantaine leek ons zowel verstandig als gezellig. Het huis is meer dan groot en prachtig. We hebben alle ruimte en luxe en proberen het reisgevoel samen vast te houden.

Maar wat is dat moeilijk! De werkelijkheid van weer in Nederland zijn komt vol binnen. We zijn allemaal vreselijk moe. Slapen 12 uur per nacht en worden nog steeds brak wakker. De vlucht van de laatste week Afrika en de onbewuste stress komen eruit. We worden overspoeld met schoolwerk, toegevoegd aan appgroeps, en de stroom aan Coronanieuws is onuitputtelijk. We worden gedwongen na te denken over werk en wonen. Zaken waar we in ons hoofd nog laaaaaaaaaang niet mee bezig waren in Afrika. Daar leefden we op gevoel en hier wordt jedagritme toch weer voor een groot deel bepaald door sociale en maatschappelijke verwachtingen.

En dan het besef dat we vreselijk bevoorrecht zijn. We zijn gezond, jong en daarom is er minder angst. We konden thuiskomen en ook al zijn we niet direct bij onze families, we hebben de mogelijkheid elkaar via andere vormen van contact toch veel te zien. Er is nog steeds een overvloed aan eten in de supermarkten en onze bewegingsvrijheid is groot. We denken na over onze activiteiten op de korte termijn. Terugverhuizen naar de Parklaan als de quarantainetijd voorbij is en het oppakken van werk om zo snel mogelijk ons reisbudget weer aan te vullen. We kijken per dag wat de tijd ons brengt en ik vraag me af of deze wekelijkse update on hold moet. Dat zou voelen als een afscheid van ons reizigersleven en daar ben ik nu nog niet. Dus ik blijf nog maar even schrijven denk ik.

Week 15 – Op de vlucht en naar huis

Wat heeft onze reis een bizarre wending gekregen deze week! Wie had een paar dagen terug kunnen bedenken dat we ons nu klaar zouden maken voor vertrek naar Nederland? Deze week zijn we vooral op de vlucht geweest. Op de vlucht voor het grote onbekende. We weten niet hoe het virus zich hier gaat ontplooien en we weten al helemaal niet wat we in Nederland aan zullen treffen. Van deze afstand is het lastig om hier een voorstelling van te maken.

Voor we aan deze reis begonnen hebben we de afspraak gemaakt dat we, wanneer dat nodig zou zijn, altijd binnen een dag terug in Nederland konden zijn. Met een zieke vader (Gerdien) en een zieke broer (Meindert) speelde het altijd in ons achterhoofd dat dit kon gebeuren. Maar dit! Een wereldwijd virus waar nog niemand grip op heeft. We werden deze week gedwongen om heel snel hele ingrijpende keuzes te maken. Gelukkig steeds de juiste want slechts enkele uren nadat we eerst de grens met Namibië gepasseerd waren sloot deze voor Europeanen.

Toen we hoorden dat er vanuit Windhoek geen vluchten meer zouden gaan en de consulair ons adviseerde zo snel mogelijk naar Zuid Afrika te gaan zijn we in de auto gesprongen en zijn we in 14 uur naar de grens gereden. Opluchting toen we erin kwamen en ongeloof toen we hoorden dat ook deze grens enkele uren later dicht ging voor alle Europeanen. De maatregelen tegen Corona volgen elkaar hier in rap tempo op. Vrij bewegen, laat staan reizen is er daarom echt niet meer bij. Het idee dat wij als reizigers mensen hier kunnen infecteren, mensen die al zwak zijn, vinden we niet te verkroppen. Ook daarom gaan we terug naar Nederland. Afrika heeft zo geen Corona nodig!

We hebben in de afgelopen dagen zo enorm veel medeleven en hulp gekregen, dat is echt ongekend. Teruggaan naar Nederland voelt als een warm bad en bevestigt onze keuze keer op keer. We kunnen weer wonen bij mijn ouders en er worden massaal kleren voor ons ingezameld.

In ons hoofd zijn we klaar voor terugkeer naar Nederland maar Afrika zit in ons hart. We hopen dat het mogelijk is terug te keren naar ons huis op wielen. Onze heerlijke Land Rover die ons brengt waarheen we willen. Onze bedjes op het dak vanwaar we dagelijks de mooiste zonsopkomsten zien en de frisse lucht die door de tent stroomt. Leven op gevoel in plaats van op vaste structuren.

Wat dit ook gaat brengen, we zijn zo ontzettend dankbaar voor wat we al meegemaakt en gezien hebben. We bereiden ons voorzichtig al voor op Afrika deel 2 met nieuwe paklijsten en inzichten. Maar nu eerst heel hard duimen dat die vlucht naar Nederland morgen gewoon opstijgt.

Tot snel allemaal lieve mensen.

Ps: zoals op de foto’s te zien is hebben we er de afgelopen dagen het beste van gemaakt 😊

Week 14 – Into the wild!

Wow! Wat een kennismaking met Botswana was deze week. We sliepen middenin de bush en de olifanten, nijlpaarden en hyena’s liepen vlak langs de auto. ‘s Nachts hoorden we leeuwen brullen en zagen we de migratie van honderden passerende wildebeesten. ‘s Morgens zagen we sporen van een luipaard in ons kamp. Wat een ervaring!

Op onze eerste campingplek in Botswana werden we opgewacht door Wouter en Rinkje met hun twee kinderen en een immense stapel pannenkoeken. We hadden ze ontmoet in Kaapstad en nu troffen onze wegen elkaar weer. De kinderen speelden 2 dagen onafgebroken op de camping met elkaar. Heerlijk om te zien en hierdoor ook tijd voor onszelf te hebben. We kletsen weer wat af en door gezamenlijke West Friese roots voelt het al snel heel vertrouwd.

Samen reden we richting Moremi national park, onderdeel van de Okavango delta. Met twee gezinnen durfden we het aan om wild te kamperen. Wild kamperen in Botswana is dus heel letterlijk want niet alleen sta je volledig in het wild zonder voorzieningen maar ook tussen de wilde dieren. Hier zijn, zoals in Zuid Afrika en Namibië, geen hekken om de parken en dus lopen de dieren overal. We zetten ons kampement op en legden de kinderen heel serieus uit dat ze onder geen beding achter het touwtje mochten komen dat we tussen de auto’s gespannen hadden. Een luipaard of hyena pakt niet snel een volwassene maar een kleine peuter is een makkelijke prooi. Bewust van het gevaar creeerden we een safe-zone waar we ons allemaal veilig voelden. Met 4 volwassenen waakten we over onze 5 kinderen en maakte Wouter een heerlijke hutspot met gehaktballen. De controverse tussen deze traditionele Nederlandse hap en de plek waar we stonden kon bijna niet groter. Overal om ons heen uit de bosjes kwamen groepen olifanten drinken bij de waterplas. Zo indrukwekkend om van zo dichtbij te zien en er echt tussen te staan.

De weg naar en in Moremi de volgende dag was door de extreem slechte weg intensief. Een constante slalom door hele diepe plassen met geregeld zeer serieuze twijfel of we wel door konden rijden. De Land Rover liet ons niet in de steek en wroette zich door de enorme plassen en blubber heen. Toen we de volgende dag op 1 meter afstand twee leeuwinnen zagen waren we de slechte weg alweer vergeten. Wow, dit was het allemaal waard!

En nu dan, Corona. Na 3 dagen in de bush zonder bereik schrokken we van de berichten uit Nederland. Ook hier worden de beperkingen iedere dag meer voelbaar. Veel grenzen gaan dicht. Vooralsnog blijven we bij ons plan en blijven we in Botswana om daarna richting Mozambique te gaan. Vanuit hier wensen we jullie allemaal heel veel sterkte en hopen we dat het virus niemand dichtbij zal treffen.