Waarom wij, juìst nu, terug naar Afrika gaan

Deze week had ik een heel leuk gesprek met Tessa van Les van Tes over onze reis. Nog maar 3 weken!

De belangrijkste vraag is natuurlijk waarom gaan we juist nu, tijdens deze pandemie terug naar Afrika? Waarom verlangen we terug naar ons huis op wielen? In deze podcast vertellen we daar alles over.

Ons huis!

Hiernaast hebben we het over geld we vertellen hoe wij onze financiën bijhielden op reis en het bedrag voor deze reis bij elkaar spaarden. Tegelijkertijd hadden we het over vrijheid. Wat betekent dat voor ons? Wat is vrijheid in de context van het reizen en wat is financiële vrijheid?

We vertellen zelfs iets over onze lange termijn plannen en het nieuwe project waar we mee bezig zijn! Het is een hele waardevolle podcast geworden ondanks dat de verbinding af en toe haperde. Wat dat betreft leek het alsof we al in Afrika waren!

Voor het boek van Tessa hadden we al eerder en interview op papier. Dat gaat over onze vlucht naar huis in maart. Als ik dat lees overvalt de emotie me weer. Wat was het achteraf spannend! Het hele interview lees je hier.

Veel luisterplezier!

Podcast: Waarom wij juist nu terug naar Afrika gaan

De dag dat onze reis begon

10 december 2019. Wat hebben we lang naar deze dag toegeleefd! Vanaf het moment dat we in de zomer van 2018 naar elkaar uitspraken dat we graag op reis wilden als gezin stond ons leven in het teken van deze reis. Naarmate de tijd vorderde, werd die voorbereiding intensiever en gedetailleerder. Wat begon als een wens, eindigde in eindeloze to-do lijstjes en deadlines. Maar wat genoten we! We waren bezig met het heel duidelijk vormgeven van onze droomreis.

We hakten belangrijke knopen door zoals het wel of niet opzeggen van onze baan en het wel of niet verkopen van ons huis. Ook de manier van reizen werd duidelijk. En dus gingen we op zoek naar een huisje op wielen. Geinspireerd door de leuke mensen van 4 op reis kochten we een Landrover Defender 110. Toen begon het pas echt. Meindert is maanden met zijn broer bezig geweest om ons droomhuis te creeeren. Een auto te maken die ons een paar dagen kan voorzien van water en stroom zodat we zelfs in de middle of nowhere ons kamp op kunnen slaan.

En toen was de dag van vertrek daar. Na een week van afscheid nemen met een groots feest, tv opnames, honderden knuffels en afscheidstranen waren we er klaar voor. Toen we middenin de nacht de kinderen wakker maakten om naar Schiphol te gaan steeg daar een luid gejuich op. Onze reis begon! We werden uitgezwaaid door vrienden en familie en liepen toen letterlijk de vrijheid tegemoet. Het stukje door de slurf naar het vliegtuig voel als een overgang van het oude naar het nieuwe onbekende. Je laat het vertrouwde Nederland achter je en het vliegtuig brengt je naar een nieuwe plek. Dat gevoel van uren later op een compleet nieuwe plek uit een vliegtuig stappen vind ik magisch. De temperatuur is anders, de geuren zijn anders, de taal en het geld zijn anders. Je wordt meteen gedwongen om uit je comfort zone te stappen en je aan te passen aan die nieuwe plek. De automatische piloot is uitgeschakeld.

Dat gevoel van uren later op een compleet nieuwe plek uit een vliegtuig stappen vind ik magisch.

Thuis hebben we vaak last van die automatische piloot als dagen en weken met dezelfde structuur zich aan elkaar rijgen en hierdoor de tijd zo snel voorbij lijkt te gaan. Dit is een van de redenen waarom we zo graag uit het syssteem willen stappen. Om onszelf weer even te resetten in een heel nieuwe omgeving waardoor je beter kunt reflecteren op het leven dat je leeft en dus vooral op jezelf 🙂 Reizen kan een heerlijke spiegel zijn want hoe reageer je buiten je comfortzone. We leren elkaar op reis nog beter kennen en dat gaat niet altijd zonder hobbels. Daarover schrijf ik vast nog wel eens een blog 😉

3,5 maand leefden we onze droom en genoten we van het waanzinnige Afrikaanse continent. Van de mensen, de geuren, de landschappen en overweldigende natuur. Toen we zo abrupt naar Nederland moesten door Covid waren we nog laaaaaang niet klaar. We kunnen niet wachten om terug te gaan. 1 maart 2021 it is!

NH nieuws maakte een item over ons vertrek. Kijk het item hier terug

Week 17 – Terug in Enkhuizen

Na de eerste week van desoriëntatie, desillusie en extreme moeheid wordt alles deze week iets helderder. Klaart letterlijk de lucht op want wat een prachtig weer hebben we hier! Het is zo toch een soft landing om van het warme Afrika niet direct in de Hollandse kou te komen.

We genieten enorm van ons quarantaine onderkomen. Wat een bofkonten dat Wouter en Rinkje ons dit aanboden. Een bijzondere vriendschap groeit nu we inmiddels een maand 24/7 samenleven. Wat een prachtige omgeving is dit! We proberen onze nieuwsgierigheid, wat tijdens de reis een tweede natuur was, vast te houden en gaan er regelmatig op uit. Fietstochten naar de ‘geheime’ klimduin in Groet waar we de enigen zijn, mountainbiketochten diep door de bossen en duinen en hardlopen door mul zand. Samen met Wouter en Rinkje blijven we zo lang mogelijk in onze reis bubbel zitten.

Nog steeds gaat er geen wekker, vergeten we regelmatig welke dag het is en hebben we het dagelijks over onze mooie herinneringen samen. Het is gewoonweg niet voor te stellen dat we ruim twee weken geleden nog samen in de bush in Botswana zaten. Dat het leeuwengebrul ons uit onze slaap hield en de olifanten langsliepen tijdens het ontbijt. Dat enorme contrast is soms zo lastig uit te leggen en dan voelen we ons behoorlijk verloren.

Maar dan, de intense vreugde wanneer we John (de broer van Meindert die tijdens de reis de diagnose non-hodgkin kreeg) weer kunnen zien en onze ouders. Telefoongesprekken met vrienden zonder dat de lijn hapert en oude kaas op bruin brood. Na de enorme weerstand beginnen we ons vertrouwde Nederland ook weer te omarmen. Nog steeds willen we zo snel mogelijk weer op reis maar beginnen ons wel te oriënteren op tijdelijk werk en woonruimte. Meindert gaat weer aan de slag en gaan we per mei op een fantastische boot in de haven van Enkhuizen wonen. Van een huis op wielen naar een huis op water! We hebben er enorm veel zin in.

Overmorgen verhuizen we terug naar Enkhuizen en gaan we tot 1 mei op de Parklaan bij mijn ouders wonen. Samen met mijn broertje en zijn gezin wordt dat een gezellige boel bij elkaar. Iedereen probeert van deze tijd het beste te maken ook al beseffen we ons dat we in een bevoorrechte positie zitten.

De berichtgevingen uit de media geven stof tot nadenken, de gesprekken met vrienden en familie zetten de situatie steeds weer in een ander daglicht. Dat deze crisis de wereld gaat veranderen staat vast. Iedereen wordt getroffen door Covid_19 en je staat veel meer stil bij wat dit betekent. Ik bewonder de ouders die naast thuiswerken ook nog hun kinderen lesgeven en denk tegelijkertijd aan de kinderen die een onveilige thuissituatie hebben en waarvoor het dus vreselijk is thuis te moeten zijn. Ik denk aan de mensen die zo hard werken in de zorg en tegelijkertijd aan de eenzame ouderen die nu nog eenzamer zijn. En toch is het ook goed dat deze zaken nu meer aan het licht komen, dat we ons er samen bewuster van zijn.

C O R O N A 
Wat is dat toch in mensen 
Naar steeds meer en meer,  
In 75 jaar Vrijheid 
Niets geleerd. 
Van een mug  
Groeiend naar een olifant 
Van Hebzucht 
En macht....... 

STILTE en REFLECTIE

 ..........van een dikke olifant 
Terug naar de mug.  
De basis 
Een dak boven je hoofd 
Voedsel en zorg genoeg 
Niet te over. 
Moeder Aarde 
Geef ons nog een kans.  

Dieneke van Tongeren-Schuijt Maart 2020

Week 16 – Thuis maar niet thuis

En toen waren we terug in Nederland. Kwamen we aan op een verlaten Schiphol en kochten we hagelslag in een stille supermarkt. Thuiskomen in een land dat compleet op zijn gat ligt. Thuiskomen in je eigen land dat zo anders voelt. De hunkering naar de knuffel met familie wat niet mogelijk is. Wat is dit vreselijk gek allemaal.

Nadat we anderhalve week geleden de knoop in Namibië doorhakten en tickets kochten om naar huis te komen, kwam er een (tijdelijk) eind aan onze droomreis. In plaats van ons langzaam richting Mozambique te begeven waar we met onze voeten in het witte zand ons 10 jarig huwelijk wilden vieren, raceten we met 100 kilometer per uur (harder gaat de Land Rover niet) dwars door Namibië en Zuid Afrika. We reden dagen achter elkaar om maar op tijd te zijn. Op tijd om ons huis op wielen te stallen in Pretoria en op tijd om een vlucht naar Nederland te halen. We maakten er met Wouter en Rinkje en hun kinderen en Bern en Leonie en de kinderen het beste van. Aten en dronken samen, de kinderen speelden oneindig en wij maakten ons klaar voor vertrek naar Nederland.

De werkelijkheid van weer in Nederland zijn komt vol binnen

De vlucht verliep voorspoedig ook al voelde het raar dat het normaal zo attente cabinepersoneel ons nu vanachter een lintje goedendag wenste en het vooral self-service was tijdens de vlucht. Na vele afwegingen en gesprekken met het thuisfront besloten we eerst twee weken in quarantaine te gaan. Dit besluit werd met name bekrachtigd door het aanbod van Wouter en Rinkje in hun gehuurde onderkomen in Schoorl te komen. We trokken immers al twee weken samen op dus samen in quarantaine leek ons zowel verstandig als gezellig. Het huis is meer dan groot en prachtig. We hebben alle ruimte en luxe en proberen het reisgevoel samen vast te houden.

Maar wat is dat moeilijk! De werkelijkheid van weer in Nederland zijn komt vol binnen. We zijn allemaal vreselijk moe. Slapen 12 uur per nacht en worden nog steeds brak wakker. De vlucht van de laatste week Afrika en de onbewuste stress komen eruit. We worden overspoeld met schoolwerk, toegevoegd aan appgroeps, en de stroom aan Coronanieuws is onuitputtelijk. We worden gedwongen na te denken over werk en wonen. Zaken waar we in ons hoofd nog laaaaaaaaaang niet mee bezig waren in Afrika. Daar leefden we op gevoel en hier wordt jedagritme toch weer voor een groot deel bepaald door sociale en maatschappelijke verwachtingen.

En dan het besef dat we vreselijk bevoorrecht zijn. We zijn gezond, jong en daarom is er minder angst. We konden thuiskomen en ook al zijn we niet direct bij onze families, we hebben de mogelijkheid elkaar via andere vormen van contact toch veel te zien. Er is nog steeds een overvloed aan eten in de supermarkten en onze bewegingsvrijheid is groot. We denken na over onze activiteiten op de korte termijn. Terugverhuizen naar de Parklaan als de quarantainetijd voorbij is en het oppakken van werk om zo snel mogelijk ons reisbudget weer aan te vullen. We kijken per dag wat de tijd ons brengt en ik vraag me af of deze wekelijkse update on hold moet. Dat zou voelen als een afscheid van ons reizigersleven en daar ben ik nu nog niet. Dus ik blijf nog maar even schrijven denk ik.

Week 14 – Into the wild!

Wow! Wat een kennismaking met Botswana was deze week. We sliepen middenin de bush en de olifanten, nijlpaarden en hyena’s liepen vlak langs de auto. ‘s Nachts hoorden we leeuwen brullen en zagen we de migratie van honderden passerende wildebeesten. ‘s Morgens zagen we sporen van een luipaard in ons kamp. Wat een ervaring!

Op onze eerste campingplek in Botswana werden we opgewacht door Wouter en Rinkje met hun twee kinderen en een immense stapel pannenkoeken. We hadden ze ontmoet in Kaapstad en nu troffen onze wegen elkaar weer. De kinderen speelden 2 dagen onafgebroken op de camping met elkaar. Heerlijk om te zien en hierdoor ook tijd voor onszelf te hebben. We kletsen weer wat af en door gezamenlijke West Friese roots voelt het al snel heel vertrouwd.

Samen reden we richting Moremi national park, onderdeel van de Okavango delta. Met twee gezinnen durfden we het aan om wild te kamperen. Wild kamperen in Botswana is dus heel letterlijk want niet alleen sta je volledig in het wild zonder voorzieningen maar ook tussen de wilde dieren. Hier zijn, zoals in Zuid Afrika en Namibië, geen hekken om de parken en dus lopen de dieren overal. We zetten ons kampement op en legden de kinderen heel serieus uit dat ze onder geen beding achter het touwtje mochten komen dat we tussen de auto’s gespannen hadden. Een luipaard of hyena pakt niet snel een volwassene maar een kleine peuter is een makkelijke prooi. Bewust van het gevaar creeerden we een safe-zone waar we ons allemaal veilig voelden. Met 4 volwassenen waakten we over onze 5 kinderen en maakte Wouter een heerlijke hutspot met gehaktballen. De controverse tussen deze traditionele Nederlandse hap en de plek waar we stonden kon bijna niet groter. Overal om ons heen uit de bosjes kwamen groepen olifanten drinken bij de waterplas. Zo indrukwekkend om van zo dichtbij te zien en er echt tussen te staan.

De weg naar en in Moremi de volgende dag was door de extreem slechte weg intensief. Een constante slalom door hele diepe plassen met geregeld zeer serieuze twijfel of we wel door konden rijden. De Land Rover liet ons niet in de steek en wroette zich door de enorme plassen en blubber heen. Toen we de volgende dag op 1 meter afstand twee leeuwinnen zagen waren we de slechte weg alweer vergeten. Wow, dit was het allemaal waard!

En nu dan, Corona. Na 3 dagen in de bush zonder bereik schrokken we van de berichten uit Nederland. Ook hier worden de beperkingen iedere dag meer voelbaar. Veel grenzen gaan dicht. Vooralsnog blijven we bij ons plan en blijven we in Botswana om daarna richting Mozambique te gaan. Vanuit hier wensen we jullie allemaal heel veel sterkte en hopen we dat het virus niemand dichtbij zal treffen.

Week 13 – Laatste week Namibië en 3 maanden onderweg

3 maanden! 3 hele maanden leven we nu het nomadenbestaan. Ons huis is er eentje op wielen en onze tuin is de wereld. Hoe dankbaar kun je zijn dat we dit leven mogen leven? Anderhalf jaar geleden besloten we om het gewoon te doen. Sindsdien hing er een kaart boven onze eettafel met de tekst -Stap uit de mallemolen en in het rad van avontuur- We zeiden onze banen op, haalden de kinderen van school en schreven ons uit uit Nederland. Alle zekerheden waar we ons onbewust aan vasthielden weg. Maar wat geeft het een vrijheid! Iedere dag opnieuw kunnen bedenken wat je wilt, waar je zin in hebt, zonder de inmenging van sociale structuren.

We maken de balans op na 3 maanden reizen. Dit leven past ons, we genieten van het buitenleven en de vrijheid en staan iedere dag weer open voor nieuwe dingen die op ons pad komen. Deze week is de laatste in Namibië. We hebben 6 weken mogen genieten van de overweldigende landschappen, de gastvrijheid en relatieve luxe van dit mooie land.

Een letterlijk hoogtepunt deze week was het beklimmen van het waterberg plateau. Een national park omgeven door enorme rotspartijen. Volgens de medewerkster was de klim naar de top wel te doen met kleine kinderen… Pfff het was serieus klauteren. Gelukkig worden de kinderen steeds behendiger en bereikten we zonder kleerscheuren de top. Wat een uitzicht! Opnieuw worden we geraakt door de wijdsheid en oneindige horizon.

Ids zit helemaal in de dinosaurus fase en roept bij iedere berg dat daar de dino’s wonen. Toen we op de kaart zagen dat er in Namibië voetafdrukken van dinosaurussen zijn moesten we daar natuurlijk heen. Na een barre tocht en een zeer strenge Duitser mochten we het pad richting de voetstappen volgen. Het duurde even voordat we de 160 miljoen jaar oude afdrukken van de tyrannosaurus rex zagen maar toen waren ze onmiskenbaar. Door het idyllische landschap waanden we ons even in Jurassic Park.

Gisteravond was onze laatste avond in Namibië. Toen de kinderen en ik aan het tandenpoetsen waren, kwam Meindert aangerend. Vlakbij de auto liepen zebra’s, giraffen, wildebeesten en emu’s. Samen met een roodkleurende ondergaande zon en volle maan was dit de allermooiste avond die we tot nu toe gezien hebben.

We zijn zojuist de grens met Botswana gepasseerd. Even een temperatuurcheck uiteraard, want ook op dit continent zijn de eerste Corona besmettingen bevestigd. Na nog geen 10 kilometer gereden te hebben werden we staande gehouden. Ik reed te hard! Shit! Twee kordate politiedames waren onvermurwbaar en onze allereerste Pula’s belandden in de zakken van de politie. Een goede les en misschien een teken. Tijdens het rijden is er zoveel moois te zien. Naast snelheidsborden zie je de dorpjes, grote hoeveelheden vee en opnieuw prachtige vergezichten. We houden onze ogen open. Het gaat immers niet om de bestemming maar om de reis.

Week 12 – Wildlife & Wine

Zooooo zijn wij even lekker natgeregend deze week! We hebben de afgelopen dagen het noorden verder ontdekt en zagen naast heel mooie en vooral groene natuur ook heel veel regen! De Namibiërs zijn er zo blij mee. Dus proberen wij dat ook maar te zijn. Na anderhalve week regen is alles echter zo nat, muf en goor dat we verlangen naar een droge periode. En die komt er! Vandaag lijkt het weer om te slaan en nemen we alles onder handen wat er schoon te maken valt. Meindert is met de Landrover in de garage voor de 10.000 km check en ik heb 5 wassen gedaan! Een natte week dus maar wederom een heel mooie week.

Vanuit Rundu reden we richting de Caprivi strip. Een stukje land tussen Angola, Botswana, Zambia en Zimbabwe in. Dat hier behoorlijk wat veldslagen geleverd zijn is daarom niet zo raar. Gelukkig is het sinds 2002 rustig in het gebied en kan alles herstellen. Het wild keert terug naar de parken en met de vele dorpjes langs de weg is er een hoop bedrijvigheid. We slapen op een prachtige camping aan de rivier dichtbij de Popa Falls. Aan watervallen geen gebrek in dit gebied. Vanuit een bootje zien we van heel dichtbij nijlpaarden en krokodillen. Wat een ervaring! De kinderen zijn enorm enthousiast en turen het water af naar meer wild.

We staan de volgende dag heel vroeg op om in het nabijgelegen park nog meer te zien. We worden verrast door heel veel bavianen en meerkat apen. Ons bezoek aan de Caprivi strip is geslaagd, wat een prachtig gebied en zoveel dieren!

Ondertussen hebben we contact gemaakt met Bart en Lisa via Instagram die vanuit Utrecht via de westkust naar het zuiden rijden. We verwelkomen ze met een warm bord eten op de camping en praten tot middernacht. Heerlijk om alle ervaringen te kunnen delen. We luisteren met open mond naar hun avonturen van de afgelopen maanden. West en centraal Afrika zijn heel pittig geweest. Doordrenkt van corruptie wordt het de reiziger zeer lastig gemaakt. Ze genieten van de luxe en het gemak in Namibië. Wij ervaren juist dat we na bijna 3 maanden relatieve luxe toe zijn aan wat meer avontuur.

De luxe houden we er echter nog heel even in en we bezoeken een wijngaard in Otavi. In Namibië zijn er slechts enkele wijnboeren. We krijgen een rondleiding, proeverij met heerlijke wijnen en een meer dan overheerlijk diner met alleen maar producten van eigen land. Als ons dan ook nog aangeboden wordt om vanwege de regen in een cottage te slapen is de luxe compleet. We laten het ons welgevallen en genieten de volgende dag van een ouderwets zondags ontbijt zoals we die thuis ook altijd maakten.

We nemen afscheid van Lisa en Bart. De kinderen vinden het lastig. Ze hechten zich snel aan nieuwe mensen en hebben twee dagen non stop tegen Bart en Lisa aangekletst. Het leek wel of ze 3 maanden geen Nederlands gepraat hadden!

Onderweg naar de volgende camping rijden we langs de Hoba meteoriet. De grootste meteoriet op aarde. Wat een ding! Hij ligt er naar schatting 80.000 jaar en weegt 50.000 kilo. 50.000 kilo ijzer, daarvan zijn we allemaal onder de indruk.

De zon is inmiddels doorgebroken, de was is droog en het 50 meter Olympische zwembad op de camping lonkt. We gaan banen trekken!

Week 11 – Regen en rupsen eten

Deze week tikken we als gezin de 10.000 reiskilometers aan en Rover (de auto) 300.000 km. Wat zal die auto allemaal al gezien en meegemaakt hebben denk ik soms voordat wij de trotse eigenaren werden. Deze week heeft hij maar weer eens bewezen een topauto te zijn.

Het noorden van Namibië is nat, heel nat! Het is bijna niet te geloven dat het in het zuiden al 10 jaar niet geregend heeft en hier de rivieren buiten zijn oevers treden. Voor het eerst in weken voelen we weer regen en nattigheid en moet de auto door plassen van zeker een halve meter diep. Door het vele water zijn de watervallen hier ook mega. Na de Epupa falls vorige week bezochten we deze week de Ruacana falls samen met de powerplant die daar zit. Een groot deel van de electra van Namibië komt van de dam bij deze waterval. Supertof om hier een kijkje te mogen nemen.

Het noorden is echt een andere wereld. Zo uitgestrekt en droog als het zuiden is, zo bevolkt en groen is het noorden. Tenminste nu in het regenseizoen. Hier leven we echt tussen de locals en eten we langs de weg bij geïmproviseerde restaurantjes. We zitten tussen de hompen dode koe en irritante vliegen en bestellen dan toch ook maar een stukje van de grill. Langzamerhand passen we ons meer aan de lokale keuken en gebruiken. Waar we eerst heel veilig en vertrouwd de meeste boodschappen in de supermarkt halen, kopen we nu steeds vaker langs de weg. We zien wel wat er te koop is en daar doen we het mee.

Er zijn hier veel campings die onderdeel zijn van een community project. Ontzettend leuk want je leert direct heel veel over de mensen, hier de Ovambo, en steunt het dorp. Anna, Fedde en Ids worden nieuwsgierig naar hoe de mensen leven en vragen ons de oren van het hoofd tijdens een wandeling door het dorp. Hier krijgen we uitleg en demonstratie over het maken van potten, manden, olie en meel en zijn Fedde en Ids wederom drukker met de andere kinderen en dieren. Het is zo fantastisch en leerzaam om te zien hoeveel er uit de natuur gebruikt wordt. Van medicijnen tot eten en bouwmaterialen. ‘s Avonds eten we rupsen als avondeten en worden we spontaan uitgenodigd bij een traditionele dans rond het vuur.

Nu liggen we even heel sjiek de friemel in een hotelkamer want vandaag spoelden we letterlijk van de straat. Alles is hier in Rundu, de twee na grootste stad in Namibië, ondergelopen. Hopen dat de regen snel stopt en we door kunnen richting de Caprivi strip.

Week 9 – Eindeloos Namibië

Ja! Dit is waar ik zo naar uitgekeken had. De kennismaking en interactie met de inwoners van Afrika. Op dit moment de Namibianen dus. Zowel in Zuid Afrika als in Namibië waren we tot nu toe omringd met vooral de blanke bevolking. We ondervonden de enorme vriendelijkheid en zeker ook vrijgevigheid (deze week ontvingen we nog een versgevangen halve kabeljauw van zeker 2 kilo) van deze mensen maar toch misten we de aansluiting met voor ons gevoel ‘de echte inwoners’. De blanke Zuid Afrikanen en Namibianen zullen mij dit zeker niet in dank afnemen want geboren en getogen in deze landen voelen zij zich natuurlijk Zuid Afrikaan of Namibiër in hart en nieren. Toch bleef dat gevoel. Het romantische idee van het spelen van Anna, Fedde en Ids met kinderen van hier was tot dusver niet gebeurd. Maar nu, hier op deze prachtige plek in het rurale Damaraland wordt er gespeeld! Met armen en benen en Lego zijn ze uren zoet samen. Eten we samen en spreekt Ids voorzichtig zijn eerste zinnen Engels.

Deze week verbleven we vooral in Swakopmund, de stad voor adrenaline seekers volgens de Lonely Planet. Wij hielden het rustig en kregen de hoogste adrenalineshot van een groep dolfijnen vlakbij de kust waaraan de camping grensde. Oh ja en een lesje slangenleer waarbij we leerden dat je na een beet van een Black Mamba, Cape Cobra, Groene Boomslang of Pofadder het best wat diesel op de beet kunt doen en opdrinken. Kijk dit zijn goede tips, al hopen we deze engerds natuurlijk nooit echt te zien.

Na een paar dagen slenteren door het leuke Swakopmund, borrelen met andere overlanders (altijd leuk en goed voor honderden nieuwe tips) en het bijvullen van onze voorraden (water, diesel en eten) reden we naar de Skeleton Coast. Deze kust dankt zijn naam aan de vele scheepswrakken die voor de kust liggen. In de afgelopen decennia zijn hier heel wat verschillende schepen vergaan. En redde je het wel dan wachtte je honderden kilometers woestijn waardoor je waarschijnlijk alsnog het loodje legde.

We zagen de honderdduizend zeehonden bij Cape Cross. In drie woorden was dat schattig (want allemaal kalven), overweldigend en stinkend! Na de heerlijke koelte van de kust maakten we een scherpe bocht naar rechts om de woestijn verder te verkennen. De temperatuur liep met de kilometer op en het stof was terug. Doel was een bezoek aan de Mesum krater. Na uren met opnieuw de meest prachtige vergezichten zouden we volgens de kaart bij de Mesum krater moeten zijn. Meindert was al twee keer een berg opgelopen in de hoop een enorme krater te zien maar niks. Wat bleek, we stonden er middenin! De krater heeft een diameter van 25 kilometer. Heerlijk hoe je verwachting en de werkelijkheid elkaar lekker in de weg kunnen zitten.

Week 8 – Zand, stof en de allermooiste uitzichten

Namibië wordt mooier en mooier. We hebben de neiging om na iedere bocht en op iedere nieuwe plek weer foto’s te maken (excuus voor de grote hoeveelheid dus deze week, we konden niet kiezen 😊)

De wekker om 5.00 uur was een goede keuze vorige week. De zonsopkomst over Fish River Canyon was mega. Wat een enorme afgronden! De 27 km lange canyon die op het hoogste punt 1030 mtr diep is straalt een grootsheid uit waardoor je je enorm nietig voelt. Wat kan de natuur toch overweldigend zijn. Na de zonsopkomst reden we naar een plek waarvan we gehoord hadden dat er wilde paarden waren en je kon wildkamperen. We vonden het spannend want tot nu toe hebben we steeds op echte campings gestaan of in hostels geslapen.

De nieuwsgierigheid won het van de angst en toen we op de plek aankwamen wisten we het zeker. Dit werd een nacht om nooit te vergeten. De vrijheid die we ervaarden om daar volledig in de middle of nowhere te zijn was overweldigend. We konden rennen, schreeuwen, in ons nakie staan en helemaal niets of niemand in de wijde omtrek. De paarden liepen om ons heen net als de gemsbokken, jakhalzen en struisvogels. De stilte, de zonsondergang, de sterrenhemel. Het is in woord en beeld bijna niet uit te drukken hoe we dit ervaren hebben.

De volgende ochtend reden we naar Kolmanskop. Een verlaten Duits mijndorp middenin de woestijn dat nu opgegeten wordt door zand. Het is een spookstad geworden. Toen we door het voormalige ziekenhuis liepen waar metershoge zandbergen in de kamers lagen voelde het echt heel raar. Het is niet te geloven dat hier zo’n 70 jaar geleden 1200 mensen woonden.

Na een paar dagen gechilled te hebben in Luderitz, wat af en toe ook heel fijn is, togen we richting Sossusvlei. Nu echt de woestijn in en dat was te merken. De stof en hitte waren best heftig. We stonden op geweldige campsites die zomaar uit het niets als een oase opdoemden in de woestijn. Als letterlijk hoogtepunt stonden we wederom om 5.00 uur op om de zonsopkomst over de Sossusvlei te zien en de duinen te beklimmen voor de ergste hitte. Meindert en Fedde beklommen Dune 45 en hadden een magistrale zonsopkomst. Hierna volgde de beroemde Big Daddy. De hoogste duin van Namibië. Fedde wilde wel en Gerdien ging mee. Anna had keelpijn en voor Ids was het te zwaar. In 3 uur tijd beklommen Fedde en Gerdien deze majestueuze duin van 325 meter. Wat een hoogte, wat een uitzicht en wat een trots op onze kleine man van 6 jaar! Via de dode vallei liepen we terug naar het basiskamp. Fedde glom, dit gevoel neemt niemand hem weer af!

Na een paar dagen zandhappen zitten we nu weer heerlijk aan de kust. De truien moeten weer aan en dat is na die hitte best lekker. Swakopmund belooft veel goeds dus we gaan hier heerlijk een paar dagen genieten.