Waarom wij, juìst nu, terug naar Afrika gaan

Deze week had ik een heel leuk gesprek met Tessa van Les van Tes over onze reis. Nog maar 3 weken!

De belangrijkste vraag is natuurlijk waarom gaan we juist nu, tijdens deze pandemie terug naar Afrika? Waarom verlangen we terug naar ons huis op wielen? In deze podcast vertellen we daar alles over.

Ons huis!

Hiernaast hebben we het over geld we vertellen hoe wij onze financiën bijhielden op reis en het bedrag voor deze reis bij elkaar spaarden. Tegelijkertijd hadden we het over vrijheid. Wat betekent dat voor ons? Wat is vrijheid in de context van het reizen en wat is financiële vrijheid?

We vertellen zelfs iets over onze lange termijn plannen en het nieuwe project waar we mee bezig zijn! Het is een hele waardevolle podcast geworden ondanks dat de verbinding af en toe haperde. Wat dat betreft leek het alsof we al in Afrika waren!

Voor het boek van Tessa hadden we al eerder en interview op papier. Dat gaat over onze vlucht naar huis in maart. Als ik dat lees overvalt de emotie me weer. Wat was het achteraf spannend! Het hele interview lees je hier.

Veel luisterplezier!

Podcast: Waarom wij juist nu terug naar Afrika gaan

Terug naar Afrika

We gaan terug naar Afrika! Het uitspreken van deze woorden voelt zo lekker. Wat hebben we lang gewacht tot het moment dat we de tickets weer konden boeken. Wat leven we allemaal in een onzekere tijd. Afgelopen maanden zijn omgevlogen. Voor we het weten draaien we weer mee in het Nederlandse leven alsof onze tijd in Afrika slechts een droom is geweest. En hiermee vervallen we ook weer in oude patronen, valkuilen en zijn we veel te vaak veel te druk. Ondanks dat veel sociale gelegenheden niet kunnen worden we meegesleurd in de waan van de dag.

De wekker gaat iedere maandag tot en met vrijdag stipt om 6.00 uur. Meindert gaat uit bed, ik snooze of ben zo dapper om ook uit bed te gaan en zit dan voor ik het weet achter mijn laptop in mijn mailbox. Ik maak de kinderen wakker, vaak net iets te laat waardoor het ochtendritueel toch gehaaster is dan ideaal. En zo rijgen de dagen zich aan elkaar waardoor de tijd zo snel voorbij lijkt te gaan. Het nieuwe ritueel van ’s morgens het ijskoude IJsselmeer ingaan doorbreekt dit gevoel. Voelen dat je leeft. De tinteling door je hele lijf en de zon, regen of wind voelen op je naaktheid. Dat gevoel willen we weer, de regie terug en niet meer afwachten. We kijken elkaar aan en denken hetzelfde; nu die tickets boeken!

Sinds onze terugkomst in Nederland eind maart houden we de internationale reiswereld nauwlettend in de gaten. Niet zozeer de situatie in Nederland is wat ons bezighoudt maar we kijken met name naar het openen van grenzen en de opstart van het vliegverkeer. Sinds een aantal maanden gaat het in zuidelijk Afrika de goede kant op. Vluchten gaan weer dagelijks, landgrenzen gaan open en ook parken en campings verwelkomen weer gasten. Toen de president van Zuid Afrika aankondigde dat al het internationale verkeer weer welkom was wisten we dat het tijd was. Tijd om onze droomreis te vervolgen.

Waar we vorige keer het plan hadden om in ongeveer een jaar van Kaapstad naar huis te rijden, hebben we deze keer geen eindbestemming en eindtijd. Deze keer kijken we naar de mogelijkheden en baseren we onze beslissingen hierop. Dat het leven niet te plannen is, weten we. Nu we hier door corona zo mee geconfronteerd worden voelen we dit nog meer en worden we gesterkt in ons idee om altijd te kijken naar wat wel mogelijk is.

Het is een interessante weg als je houdt van buiten de lijntjes kleuren dus die hobbels nemen we maar voor lief.

We staan weer in de regelmodus en hebben onze excelsheets en to-do lijsten erbij gepakt. Vorige keer moesten we alles uitzoeken, nu is het een kwestie van opnieuw regelen en afstrepen. Helaas lopen we opnieuw tegen het systeem aan van de leerplicht en worden we waarschijnlijk weer gedwongen ons uit te schrijven. Dit houdt ons nu even bezig vooral omdat we graag de mogelijkheid willen hebben onderweg locatieonafhankelijk werk te doen. Het is een interessante weg als je houdt van buiten de lijntjes kleuren dus die hobbels nemen we maar voor lief.

Gastblog – Van plan naar een wereldreis met kinderen: budget, tips & tricks!

Voor Takemeto schrijven we regelmatige een leuke gastblog. Deze keer over de voorbereidingen van onze reis.

‘The journey of a thousand miles begins with a single step.’ Deze inspirerende woorden van de Chinese filosoof Lao Tzu waren voor ons de aanleiding om 2 jaar geleden die eerste stap te nemen in het realiseren van onze droomreis. Op een zwoele zomeravond in de achtertuin spraken we naar elkaar uit dat we niets liever wilden dan met ons gezin een grote reis maken. En dan? Een jaar weg met leerplichtige kinderen, financiën, ons huis, de bestemming. We hadden wel duizend vragen maar één ding wisten we zeker en dat was dat we gingen kijken hoe we onze droomreis konden gaan uitvoeren.

‘Hebben jullie de loterij gewonnen?’ Het is een vraag die vaak gesteld wordt. Dat dit helemaal niet nodig is, ga ik in dit blog vertellen. Met een aantal tips en onze ervaringen hoop ik dat het voor veel meer mensen mogelijk wordt hun droom te realiseren. Nu we allemaal even niet op reis kunnen is dit misschien wel de perfecte tijd om te starten met het maken van plannen.

Lees het hele blog op de mooie website van takemeto waar je ontzettend veel leuke blogs kunt lezen over mooie bestemmingen met kinderen.

Week 15 – Op de vlucht en naar huis

Wat heeft onze reis een bizarre wending gekregen deze week! Wie had een paar dagen terug kunnen bedenken dat we ons nu klaar zouden maken voor vertrek naar Nederland? Deze week zijn we vooral op de vlucht geweest. Op de vlucht voor het grote onbekende. We weten niet hoe het virus zich hier gaat ontplooien en we weten al helemaal niet wat we in Nederland aan zullen treffen. Van deze afstand is het lastig om hier een voorstelling van te maken.

Voor we aan deze reis begonnen hebben we de afspraak gemaakt dat we, wanneer dat nodig zou zijn, altijd binnen een dag terug in Nederland konden zijn. Met een zieke vader (Gerdien) en een zieke broer (Meindert) speelde het altijd in ons achterhoofd dat dit kon gebeuren. Maar dit! Een wereldwijd virus waar nog niemand grip op heeft. We werden deze week gedwongen om heel snel hele ingrijpende keuzes te maken. Gelukkig steeds de juiste want slechts enkele uren nadat we eerst de grens met Namibië gepasseerd waren sloot deze voor Europeanen.

Toen we hoorden dat er vanuit Windhoek geen vluchten meer zouden gaan en de consulair ons adviseerde zo snel mogelijk naar Zuid Afrika te gaan zijn we in de auto gesprongen en zijn we in 14 uur naar de grens gereden. Opluchting toen we erin kwamen en ongeloof toen we hoorden dat ook deze grens enkele uren later dicht ging voor alle Europeanen. De maatregelen tegen Corona volgen elkaar hier in rap tempo op. Vrij bewegen, laat staan reizen is er daarom echt niet meer bij. Het idee dat wij als reizigers mensen hier kunnen infecteren, mensen die al zwak zijn, vinden we niet te verkroppen. Ook daarom gaan we terug naar Nederland. Afrika heeft zo geen Corona nodig!

We hebben in de afgelopen dagen zo enorm veel medeleven en hulp gekregen, dat is echt ongekend. Teruggaan naar Nederland voelt als een warm bad en bevestigt onze keuze keer op keer. We kunnen weer wonen bij mijn ouders en er worden massaal kleren voor ons ingezameld.

In ons hoofd zijn we klaar voor terugkeer naar Nederland maar Afrika zit in ons hart. We hopen dat het mogelijk is terug te keren naar ons huis op wielen. Onze heerlijke Land Rover die ons brengt waarheen we willen. Onze bedjes op het dak vanwaar we dagelijks de mooiste zonsopkomsten zien en de frisse lucht die door de tent stroomt. Leven op gevoel in plaats van op vaste structuren.

Wat dit ook gaat brengen, we zijn zo ontzettend dankbaar voor wat we al meegemaakt en gezien hebben. We bereiden ons voorzichtig al voor op Afrika deel 2 met nieuwe paklijsten en inzichten. Maar nu eerst heel hard duimen dat die vlucht naar Nederland morgen gewoon opstijgt.

Tot snel allemaal lieve mensen.

Ps: zoals op de foto’s te zien is hebben we er de afgelopen dagen het beste van gemaakt 😊

Gastblog – Reizen met leerplichtige kinderen: zó doen wij dat!

Voor Takemeto schrijven we regelmatige een leuke gastblog. Deze keer over onze ervaringen met de leerplicht en zelf lesgeven.

Toen ik vorige week startte met het schrijven van dit blog, had ik niet verwacht dat dit onderwerp nu zo actueel zou zijn. Niet alleen wij geven nu thuisonderwijs, maar door het coronavirus is iedereen in Nederland er nu mee bezig. Voor ons vertrek was het bij ons veruit de meest gestelde vraag; hoe doen jullie het met onderwijs?

Afgelopen december zijn we vertrokken voor een reis van een jaar door Afrika mét onze 3 kinderen waarvan de oudste 2 leerplichtig zijn. Natuurlijk wil je geen boete of strafblad. En het zou ook leuk zijn als de kinderen daarna weer terug in de klas kunnen met hun vriendjes en vriendinnetjes. Hoe hebben we dit voor elkaar gekregen en hoe gaat het in de praktijk?

Lees het hele blog op de mooie website van takemeto waar je ontzettend veel leuke blogs kunt lezen over mooie bestemmingen met kinderen.

Gastblog – Namibië met kinderen, de 5 leukste must sees

Voor Takemeto schrijven we regelmatige een leuke gastblog. Deze keer over onze ervaringen in Namibië met kinderen.

Daar staan we dan op een 2-splitsing in de bedding van de Ugabrivier in Noord-Namibië. Niks en niemand om je heen en een routeplanner die geen uitsluitsel geeft. Mijn man Meindert stapt heldhaftig uit om de weg te bekijken, maar komt al snel terug. Iets witter in zijn gezicht. De weg heeft hij niet gevonden, wel verse leeuwensporen.

Op zo’n moment denk ik weleens: waarom moet ik toch altijd zo nodig het avontuur opzoeken? Want niet alleen ik zit in die auto, maar ook onze 3 bloedjes van kinderen. Gelukkig kunnen we snel relativeren. We zijn goed voorbereid vertrokken. Dat wil zeggen met voldoende water, eten en diesel om het een aantal dagen uit te zingen. We vertrouwen op ons gevoel en nemen de afslag naar rechts. Dat blijkt de goede. En als het nou niet de goede is? Dan rijden we terug en pakken de andere afslag. Zo spannend is het nou allemaal ook weer niet!

Ruim 2 maanden geleden stonden we aan de start van ons grote avontuur. Met een Land Rover het Afrikaanse continent ontdekken om vervolgens naar huis te rijden. Inmiddels zijn we in Namibië. Dit land heeft echt ons hart gestolen.

Lees het hele blog op de mooie website van takemeto waar je ontzettend veel leuke blogs kunt lezen over mooie bestemmingen met kinderen.

Week 11 – Regen en rupsen eten

Deze week tikken we als gezin de 10.000 reiskilometers aan en Rover (de auto) 300.000 km. Wat zal die auto allemaal al gezien en meegemaakt hebben denk ik soms voordat wij de trotse eigenaren werden. Deze week heeft hij maar weer eens bewezen een topauto te zijn.

Het noorden van Namibië is nat, heel nat! Het is bijna niet te geloven dat het in het zuiden al 10 jaar niet geregend heeft en hier de rivieren buiten zijn oevers treden. Voor het eerst in weken voelen we weer regen en nattigheid en moet de auto door plassen van zeker een halve meter diep. Door het vele water zijn de watervallen hier ook mega. Na de Epupa falls vorige week bezochten we deze week de Ruacana falls samen met de powerplant die daar zit. Een groot deel van de electra van Namibië komt van de dam bij deze waterval. Supertof om hier een kijkje te mogen nemen.

Het noorden is echt een andere wereld. Zo uitgestrekt en droog als het zuiden is, zo bevolkt en groen is het noorden. Tenminste nu in het regenseizoen. Hier leven we echt tussen de locals en eten we langs de weg bij geïmproviseerde restaurantjes. We zitten tussen de hompen dode koe en irritante vliegen en bestellen dan toch ook maar een stukje van de grill. Langzamerhand passen we ons meer aan de lokale keuken en gebruiken. Waar we eerst heel veilig en vertrouwd de meeste boodschappen in de supermarkt halen, kopen we nu steeds vaker langs de weg. We zien wel wat er te koop is en daar doen we het mee.

Er zijn hier veel campings die onderdeel zijn van een community project. Ontzettend leuk want je leert direct heel veel over de mensen, hier de Ovambo, en steunt het dorp. Anna, Fedde en Ids worden nieuwsgierig naar hoe de mensen leven en vragen ons de oren van het hoofd tijdens een wandeling door het dorp. Hier krijgen we uitleg en demonstratie over het maken van potten, manden, olie en meel en zijn Fedde en Ids wederom drukker met de andere kinderen en dieren. Het is zo fantastisch en leerzaam om te zien hoeveel er uit de natuur gebruikt wordt. Van medicijnen tot eten en bouwmaterialen. ‘s Avonds eten we rupsen als avondeten en worden we spontaan uitgenodigd bij een traditionele dans rond het vuur.

Nu liggen we even heel sjiek de friemel in een hotelkamer want vandaag spoelden we letterlijk van de straat. Alles is hier in Rundu, de twee na grootste stad in Namibië, ondergelopen. Hopen dat de regen snel stopt en we door kunnen richting de Caprivi strip.

Week 10 – Blote borsten en neushoorns

Gister heb ik mijn 37e verjaardag mogen vieren bij de prachtige Epupa watervallen op de grens met Angola. Een verjaardag is voor mij een moment terug te blikken, vooruit te kijken en vooral om even stil te staan. Vorig jaar hadden we net de Landrover gekocht en daarmee onze wens een stuk concreter gemaakt. Een vertrekdatum was er nog niet maar de voorbereidingen in volle gang. De slogan van Landrover is one life, live it. En dat is wat we doen.

Steeds vaker vragen mensen ons hoe een dag er nu een beetje uitziet. Door de plaatjes op Instagram en Polarsteps lijkt ons leven uit enkel hoogtepunten te bestaan. Wanneer ik wekelijks deze blog schrijf beseffen we ons dat enorm. Het aantal hoogtepunten in een week is groot. En juist dan zijn de ‘gewone’ dagen tussendoor heel fijn. Beetje wassen, beetje aan de auto klooien, school doen en bijna iedere dag zwemmen! Wanneer we aankomen op een camping zijn we binnen een kwartier opgebouwd en is dat ons thuis. Het is zo gaaf om te zien hoe snel de kinderen de steeds veranderende omgeving heel flexibel oppakken. Binnen no time weten ze waar de toiletten zijn, het zwembad enz.

Deze week hebben we een aantal nachten op de leuke camping Oppi Koppi in Kamanjab gestaan. Vooral leuk omdat het voor internationale overlanders gratis is. Hier hebben we een Himba dorp bezocht. Wat een bijzondere ervaring was dat! We waren nog geen vijf minuten in het dorp toen Ids al hielp met de geiten naar het bos brengen. Heel stoer hield hij de achterpoot van een babygeit vast want deze mocht nog niet mee naar het bos. Vervolgens waren we Ids en Fedde kwijt, die waren met de kinderen in het bos aan het spelen. Ondertussen kregen wij uitleg over de manier van leven, hun kleding, tradities en rituelen. Prachtig om te zien hoe een leven zich voltrekt rond deze rituelen. Hierbij vergeleken is onze Westerse beschaving een stuk vlakker. Himba vrouwen wassen zich niet met water maar met rook waardoor ze gaan zweten en ze zich als het ware met de damp wassen. Dit doen ze ook met kleding. Hierna smeren de vrouwen zich in met een mengsel van rood stof gemaakt van steen uit de heilige berg en vet. Het beschermt tegen van alles. Ik moet zeggen dat hun huid er prachtig uitzag. Hun dieet is 2 x per dag maispap en 1 of 2 keer per maand geitenvlees. Hiernaast af en toe wilde vruchten. De eenvoud van dit leven wat tegelijkertijd zo rijk voelt door de eeuwenlange rituelen maakt dat wij ons eigenlijk maar heel gewoontjes voelen en zo jong in ons bestaan.

Van de cultuur reden we naar de natuur in Etosha National Park, het bekendste wildpark van Namibië. In twee dagen zagen we heel veel mooie dieren waaronder giraffen en de witte neushoorn. Het blijft bijzonder om deze dieren in hun natuurlijke leefomgeving te zien. Met onze verrekijkers speuren we de vlaktes en bosjes af en wat is het enthousiasme groot als we een olifant, giraf of neushoorn zien! Dit is het Afrika van de plaatjes en de reisbrochures. We genieten enorm maar zijn ook ontzettend blij dat we de tijd en vrijheid hebben om van de gebaande paden te wijken en dus besluiten we het noorden meer te gaan ontdekken.

We genieten van al jullie reacties!