Week 11 | Hello Malawi

Als ik vanuit het uitzichtpunt in het Majete wildlife reserve naar de auto loop hoor ik opeens iets in de bosjes ritselen. Iets in me zegt dat ik heel snel naar de auto moet. ‘Iedereen nu in de auto’, schreeuw ik. Vanuit de auto zien we het volgende moment een hyena uit de bosjes lopen. Uiterst relaxed, dat wel.

Oh Malawi, wat heb je ons hart al meerdere malen sneller laten kloppen. Het begon met de grensovergang van Mozambique naar Malawi. Zeker geen één tweetje. Heel erg officieel zijn de landsgrenzen van Malawi nog gesloten. Echter door meerdere verhalen van mensen die toch overland Malawi ingekomen zijn en doordat we zo ontzettend graag naar dit land toe willen, besluiten we de gok te wagen. Met onze geaccordeerde e-visa’s en negatieve PCR test melden we ons vroeg bij de grens. De eerste controle is de health officer die ons in een door Unicef gesponsorde tent op wacht. Kritisch bekijkt hij onze tests en gele boekje. De test is niet officieel gestempeld en volgens hem is onze polio vaccinatie verlopen. Ik moet lullen als Brugman, heel veel vriendelijk lachen en dan geeft hij ons eindelijk de benodigde stempel en verklaard ons gezond genoeg om het land binnen te gaan. Op naar de douane. Dit blijkt een lastiger verhaal. Keer op keer wordt ons verteld dat de grens dicht is en we terug moeten naar Mozambique. Na een paar uur wachten, opnieuw praten, lachen en de zelf geknutselde cadeautjes van de kinderen word ik door twee streng uitziende mannen een apart kantoortje mee ingenomen. Ze leggen me streng uit dat ze voor ons een uitzondering willen maken en met een tijdelijk visa (7 dagen geldig) mogen we Malawi in! Enige voorwaarde is dat we ons binnen een week melden bij het immigratie kantoor voor de officiële visa sticker in ons paspoort.

Extreem opgelucht en lichtelijk extatisch rijden we Malawi in. We zien direct het veranderende landschap. Goede wegen, kleur en bergen. In twee uur rijden we naar Blantyre, de zakelijke hoofdstad. We worden welkom geheten door Michiel waar we mogen verblijven totdat we ons officiële visa hebben. In een groene oase genieten we van onze eerste dagen in Malawi. Genieten we van de buitengewoon goede kookkunsten van Michiel en durven we voorzichtig een grove planning te maken voor de komende weken. Michiel laat ons de stad zien, neemt ons mee naar de enorme lokale markt waar we meer kopen en proeven dan ons lief is en zo wanen we ons de eerste dagen in een nieuw land.

We bezoeken Zomba, de oude hoofdstad van het voormalige Nyasaland dat bestond uit Malawi, een deel van Zambia en deel van Zimbabwe. Nog geen 60 km van Blantyre maar een compleet ander klimaat en omgeving. We rijden naar een uitzichtpunt op 2000 mtr hoogte en lopen via watervallen en de rivier terug naar beneden door een dik begroeid woud. Een prachtige tocht en groot avontuur voor de kinderen die behendig de rivier oversteken en zich over grote takken verplaatsen. We lunchen bij Casa Rossa, een plek die in Nederland vermoedelijk een andere functie had gehad, maar hier een overheerlijk Italiaans restaurant is. Dikke aanrader mocht je hier ooit komen.

En nu zijn we hier, middenin Majete wildlife reserve, twee uur ten zuiden van Blantyre en stonden we vanmorgen oog in oog met een hyena. Naast de hyena zagen we olifanten, een krokodil, nijlpaarden en talloze verschillende antilopen. We slapen in het park vannacht en maken ons op voor de volgende rit door het park op zoek naar de leeuwenwelpjes. Nu snel verder met het bakken van een nieuwe voorraad bananen pannenkoekjes voor onze altijd hongerige kinderen.

Week 8 | Terug in de Bush

Dagenlang rijden we door het Maputo Elephant Reserve op zoek naar wild maar zien niet veel. Tot we na drie dagen richting de uitgang rijden en 100 meter voor de uitgang wel twintig giraffen zien! Ze staan echt overal om de auto. Wat blijven giraffen toch gracieuze dieren. Hoewel we deze dagen niet veel wild zien rijden we door fantastische natuur waar dikke bush wordt afgewisseld met wijde open savanne vlakten.

Na een week vol hoogtepunten, zon, zee en strand, worden we uitgenodigd om mee de bush in te gaan met Tim & Bianca, een fotograaf en model uit Zuid Afrika. Ze zijn gevraagd door Peace Parks om een documentaire te maken over de conservation in Maputo Elephant Reserve, een prachtig wildpark in het zuiden van Mozambique. In ruil voor het film- en fotomateriaal krijgen ze toegang tot het park en mogen ze gratis op de campings verblijven. Natuurlijk nemen we het aanbod aan om met ze mee te gaan. Het is ontzettend gezellig en de omgeving is echt adembenemend.

In Mozambique heerst de beruchte malaria tropica, de variant die je hersenen aan kan tasten. We besluiten in deze regio dan ook malaria profylaxe te nemen. Dagelijks sterven er nog duizenden mensen aan malaria. We vragen ons hardop af waarom er nog steeds geen vaccin voor malaria is terwijl de laboratoria in de rij stonden voor het maken van een coronavaccin en deze binnen een jaar gemaakt kon worden. Het is wellicht een analyse die wat kort door de bocht is maar wel vragen oproept. Gelukkig krijgen we ten tijde van het schrijven van dit bericht door dat er een mogelijke doorbraak is bij het vervaardigen van een vaccin tegen malaria waarbij Nederland een grote rol heeft gespeeld.

Vanuit Ponta do Ouro verblijven we eerst drie dagen samen met Tim en Bianca op een mooie camping direct aan het strand. Het dorpje Malangane is ontzettend gezellig en het is niet lastig om in te beelden dat wanneer de toeristen terug zijn het hier een groot feest wordt. De barretjes, restaurants en souvenir winkeltjes doen vreselijk hun best hun waar aan ons te verkopen. Je ziet de blijdschap en hoop in hun ogen bij het zien van onze internationale nummerplaat. We zijn één van de eerste toeristen die na Covid terugkeren en dat schept hoop voor de lokale bevolking die afhankelijk zijn van deze stroom van inkomsten. We hebben dan ook geen excuus nodig om onze Metals (munteenheid) uit te geven in de lokale horeca en proberen de nationale rum Tipi Tinto uit. Gevaarlijk zoet spul dat je wegdrinkt als limonade.

Wanneer we na drie nachten de camping aan het strand verlaten, hebben we er allemaal ontelbaar veel muggenbeten bij. Geen enkel kledingstuk lijkt resistent en soms jagen de muggen ons letterlijk de daktent in. Gelukkig zijn we gestart met de profylaxe. We rijden richting Maputo Elephant reserve en zien het landschap langzaam verkleuren. De prachtige herfsttinten maken de uitzichten alleen nog maar mooier. We slapen op een prachtige plek middenin het park, bouwen een kampvuur en kletsen tot in de late uurtjes met Tim en Bianca. Dankbaar voor weer een prachtige ontmoeting en voor geen muggen op deze plek.

Hoeveel bijna onbegaanbare routes we ook rijden, we zien geen enkele olifant. Daarentegen maken we wel ons ontbijt op de meest geweldige plekken en besluiten we om een nachtje wild te kamperen. ‘s Nachts horen we de dieren. Het geknor van grazende nijlpaarden vlakbij de auto maakt dit weer een spannend avontuur.

Vanmorgen hebben we afscheid genomen van Tim en Bianca en vervolgen we onze route richting Maputo om boodschappen te doen. Vervolgens rijden we via de kust wat meer naar het noorden om over een paar dagen in Tofo aan te komen. Hier wacht een stel uit Noord Holland ons op die hier twee jaar geleden heen geëmigreerd zijn. Wat is de wereld naast ontzettend mooi, ook ontzettend klein.

Week 6 | vrienden en de zee

‘Kijk mam, wat een grote vis!’ Anna trekt enthousiast aan mijn arm om mijn aandacht te krijgen in het warme blauwe water van de Indische oceaan. De twinkeling in haar ogen laat de opwinding en blijdschap zien. We zijn met zijn vijven aan het snorkelen bij Cape Vidal en zien de prachtige onderwaterwereld. Dit is wel even een bucketlist dingetje. Samen snorkelen met de kinderen.

Deze hele week is sowieso één groot hoogtepunt. We rijden maandag van de camping met de vele waterglijbanen naar Pongola waar we onze vrienden Thijs en Mieke weer gaan zien. Onderweg stoppen we nog even bij een kliniek voor een rare plek op de rug van Ids. Het lijkt op een tekenbeet. Na twee uur wachten (er kwam iemand met een slangenbeet tussendoor) is Ids aan de beurt. De dokter bevestigt ons vermoeden en met crème en antibiotica vervolgen we de reis. Omdat de koorts niet meer terugkomt laten we de antibiotica maar voor wat het is en geneest de plek gelukkig vanzelf.

Met Thijs, Mieke en hun 3 jarige zoontje Thomas brengen we drie dagen door op een prachtige plek. We hebben onze eigen safaritent met houtgestookte hottub en zien vanaf het enorme terras iedere ochtend de zon opkomen en de prachtige sterrenhemel stralen. De accommodatie ligt in een game reserve dus aan dieren geen gebrek. De impales, nyalas, warthogs en giraffen lopen zo langs je tent. We maken een boottocht en zien hippo’s en een krokodil in het water terwijl we genieten van de mooie omgeving en elkaars gezelschap. Wat is het heerlijk om weer samen te zijn.

Samen met Mieke maak ik een ochtendwandeling van 3 uur met een gids. Terwijl de zon langzaam opkomt, de wereld ontwaakt en de nachtdieren plaatsmaken voor de dagdieren genieten wij intens van alles om ons heen. Als we de volgende dag ook nog yoga bij zonsopkomst kunnen doen is ons geluk compleet. Wat een heerlijke dagen samen! We sluiten het af met een sundowner, een drankje bij zonsondergang bovenop de Land Rover terwijl de giraffen langs lopen.

Vanuit Pongola rijden we samen met Thijs en Mieke naar St Lucia voor een laatste duik samen in de oceaan voordat ze het vliegtuig naar Kaapstad weer pakken. Wij blijven in St Lucia en zijn vanaf die dag iedere dag op het strand te vinden! De zee is prachtig blauw en heerlijk warm. De golven zijn hoog en krachtig dus we kunnen ons heerlijk uitleven. Na twee dagen St Lucia rijden we naar Cape Vidal, geleden op 30 km afstand van St Lucia op de punt van een schiereiland. Hier komt een droom uit. Met zijn vijven snorkelen! Wat een geweldige ervaring om samen de onderwaterwereld te ontdekken. De kinderen gaan helemaal los met hun body boards en trotseren de hoogste golven.

Voorlopig zijn we nog niet uitgespeeld en blijven we de kustlijn nog even volgen.

Dit is wel even een bucketlist dingetje. Samen snorkelen met de kinderen.

Week 5

What you do makes a difference, and you have to decide what difference you want to make – Jane Goodall

Jaaaa we zijn weer onderweg! Na ruim 3 weken op de boerderij zijn we donderdag vertrokken. Wat hebben we een mooie en bijzondere tijd gehad. Het is vaak zo dat de contacten die je tijdens het reizen maakt meteen heel intens zijn. Dat hebben we zeker ook gemerkt op de boerderij. Het afscheid was echt even slikken. Na een afscheidsdiner, hele dikke knuffels en een uitzwaai sessie van de hele familie, rijden we weg.

Zodra we weer in onze Land Rover zitten en het avontuur lonkt is alles goed. We ruiken de vrijheid en zetten koers naar Chimp Eden. Een plek waar vrijheid helaas geen vanzelfsprekendheid is. Hier worden chimpansees uit heel Afrika opgevangen die de meest erge dingen meegemaakt hebben. De sanctuary, opgezet door Jane Goodall is een bijzondere plek. We leren het levensverhaal van de ca 35 chimps die er zitten. Het ene verhaal nog traumatischer dan het ander. Chimpansees die als huisdier werden gehouden maar geacht werden mee te eten aan tafel, jurkjes aan kregen en sliepen in een bed op een eigen kamer. Of een chimpansee die voor een nachtclub aan een ketting zat en verslaafd was aan alcohol en sigaretten. Hoewel chimpansees voor 98,4% gelijkenis hebben met mensen, zijn het natuurlijk geen mensen! We zijn onder de indruk en verlaten de plek met het idee dat we nog zo’n verschil kunnen maken op deze wereld. Steeds weer zijn we ons hier bewust van. Misschien nog wel meer dan in Nederland omdat alles hier veel zichtbaarder is. De vervuiling, de delving van grondstoffen, de ongelijkheid. Grote thema’s maar je kunt altijd iets doen.

We verblijven op een heerlijke camping tussen de bergen van het high feld gebied dat bekend staat om zijn adventure activiteiten. We doen een obstacle course en voelen ons Tarzan en Jane.

We bezoeken de Sudwana caves, een enorme grot met amphitheater en smalle gangetjes. Heel indrukwekkend vooral voor de kinderen. Hoewel ze minimaal net zo onder de indruk zijn van de levensgrote dino’s in het ernaast gelegen dino park. Voor de afwisseling tussen natuur en historie gaan we hierna naar een Vlindertuin. Alles staat hier in het teken van ‘the butterfly effect’; al je handelingen hebben een effect. Opnieuw wordt er bewustzijn gecreëerd over onze rol op deze aarde. Wat ons betreft kunnen we die boodschap niet vaak genoeg horen zodat we ernaar blijven leven. We moeten zuinig zijn op onze mooie planeet.

Echter rollen we van deze prachtige boodschap regelrecht een waterpark camping in. Een droom voor de kinderen die zich twee dagen non stop vermaken op de enorme glijbanen en spelen in het water. Blije kinderen maar echt planet proof is deze plek natuurlijk niet. Als tegenhanger leren we dan weer heel veel over allemaal wilde dieren tijdens een geleide Safari vlakbij de camping.

Het zoeken naar evenwicht in de keuzes die we maken is misschien wel de grootste uitdaging. Maar we leren iedere dag. Van elkaar, van de kinderen, van anderen en natuurlijk over onszelf.

Week 3 – Terug op de boerderij

Week 3 | terug op de boerderij

3 weken op dit heerlijke continent. Na behoorlijk stressvolle weken in Nederland voor ons vertrek, waarin het tot het laatste moment spannend was of we konden vertrekken, is het zoooooo lekker om deze reis zo te beginnen. Na een fantastische week in Kruger en Blyde River Canyon zijn we terug op de boerderij. Hier ontspannen we volledig en gaan we op in het leven van de witte Zuid Afrikanen. We spreken een mengelmoes van Zuid Afrikaans, Nederlands en Engels en lachen om elkaars grappige woorden. We leren veel over de manier van leven en zien hoe groot de kloof tussen wit en zwart, arm en rijk is.

Bij de 3 rondavels

Onze bevoorrechte positie is in dit land extra zichtbaar. Als wit persoon woon je niet in townships maar leef je op een stuk grond met hoge hekken prikkeldraad en schrikdraad. ‘Heb je jullie kinderen verteld over de gevaren in Zuid Afrika’ vroeg de schoondochter van Hans en Alta ons. Eerlijk gezegd hebben we daar nog helemaal niet over nagedacht. Dit soort gevaar is een ver van ons bed show in Nederland. Ook al worden daar de verschillen en tegenstellingen groter.

Het leven is hier zo. Deze week stuurde mijn moeder onderstaande tekst door van Reinhold Niebuhr door en zo voelt het. De verschillen zijn hier zo geïnstitutionaliseerd. Dat veranderen wij niet. Maar wel leven we in gelijkheid en leven we Anna, Fedde en Ids voor om altijd naast de ander te gaan staan. Ubuntu.

Geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen.

Geef me de wijsheid om te accepteren wat ik niet kan veranderen

Geef me het inzicht om het verschil tussen beide te zien.

Infinity pool bij Panorama lodge Graskop

Onderweg van de Blyde River Canyon terug naar de boerderij rijden we de fantastische panoramaroute naar Graskop. We zien de meest waanzinnige vergezichten, verwonderen ons over de krachten van de natuur en slapen op een camping met het mooiste zwembad. We spelen in de ‘infinity pool’ en alles voelt letterlijk oneindig. Het uitzicht, de vrijheid, we leven onze droom.

Panorama route Blyde River Canyon

Dit weekend hebben we een reptielen boerderij bezocht en leren we over het nut van slangen, spinnen en schorpioenen in plaats van er bang voor te zijn. Educate yourself is ook hier van toepassing. Hoe meer je weet, hoe beter je ermee om kunt gaan. Alhoewel we Anna met geen stok richting de tarantula’s krijgen.

Bearded dragon

De kinderen rijden paard alsof ze nooit anders gedaan hebben. We zijn op een plek waar weespaarden opgevangen worden en gehandicapte kinderen helpen met de verzorging van de paarden als onderdeel van hun leerproces. Wat zijn paarden toch bijzondere dieren.

Paardrijmeisje

We hebben nog geen idee wat komende week voor ons in petto heeft maar dat is leven. Het komt zoals het komt en dan is alles goed.

Week 2 – Kruger & Blyde River Canyon

Liggend op een kleedje kijken we samen naar de oneindige sterrenhemel. We leren deze week hoe we via de sterren het noorden en zuiden kunnen zien. De kinderen vuren vragen op ons af over het universum zover hun kinderbrein kan denken. Maar de vragen zijn groter dan wij.

Kijken naar de sterren

We leren het verschil tussen een luipaard en een cheetah. Niet uit een boekje maar door ze in het echt te zien.

Onze witte winterhuidjes trotseren de felle zonnestralen en de eerste zomersproeten verschijnen samen met een bruine gloed. We lopen op blote voeten en leven weer met de dag.

Hallo nomadenbestaan, we zijn terug!

Kruger park

Wat een prachtige week is dit! We hebben ons tot woensdag laten verwennen op de boerderij bij Hans en Alta. Veel aan school gedaan en Meindert heeft de remschijven van de Land Rover vervangen. Klaar voor duizenden kilometers nieuw avontuur.

We krijgen een tour over de boerderij, wat een enorme partij land! En de nijlpaarden zwemmen gewoon in de dam op de boerderij.

Tour over de macadamia en avocadoboerderij. Uitleg van Hans

Woensdag dus vertrekken we naar het Kruger park. In ruim twee dagen rijden we van het zuiden naar het midden van het park en zien we naast fantastische natuur heel veel dieren. We hebben extreem veel mazzel met de vele wilde honden die we zien. Daarvan zijn er maar 120 in het hele park dat bijna zo groot is als Nederland. De opwinding is groot als er ergens een leeuw gespot wordt. We zien maar liefst 3 vrouwtjes en een mannetje. Na deze dagen van uren turen in 40 graden voelt het vrijdag goed om het park weer te verlaten.

We bezoeken een opvang voor dieren die ten prooi zijn gevallen aan stropers, verkeer of electrakabels. Hier zien we dieren pas echt dichtbij. De meeste dieren kunnen niet terug het wild in. Toch lukt het de opvang zo’n 20 procent van de opgevangen dieren terug te plaatsen. Een soort Pieterburen voor wilde dieren.

Luipaard in Moholoholo rehab center

Het weekend hebben we doorgebracht op een prachtige camping middenin de Blyde River canyon, naast de rivier. We zwemmen iedere dag, sporten, wassen, doen school en kijken ‘s avonds naar de sterrenhemel.

Uitkijkpunt Kruger park

We slapen in hotel Pacha Mama* (moeder aarde) en vallen onder de sterrenhemel in slaap.

*uitspraak uit het boek -ik zag twee beren wildkamperen-

11 weken thuis – We staan in een tijdschrift!

We staan in een tijdschrift! Hoe cool is dat? In het Flair en Viva zomerboek staat een loeigroot artikel met ons verhaal en heel veel foto’s!

Toen we bijna twee jaar geleden (juli 2018) echt besloten dat we weer een lange reis wilden gaan maken hadden we nog geen idee van de impact op ons leven maar ook op dat van anderen. Eenmaal A gezegd volgden al snel de rest van de letters van het alfabet en voor we het wisten zaten we in het vliegtuig naar Kaapstad. Eigenlijk sta je steeds in de regelmodus en besef je niet half hoe vreselijk tof het is wat we aan het doen zijn. Als je dan zo’n artikel leest en je eigen foto’s ziet komt dat besef weer binnen.

Het contrast tussen het reizende leven en ons leven nu is groot en dat willen we niet (meer)

Wat ben ik trots op ons. Op Meindert, Anna, Fedde en Ids dat we dit gewoon doen. Want ondanks dat we weer even in Nederland zijn, zitten we eigenlijk nog middenin de reis. Praten we over onze ervaringen. “Weetje nog toen mama, toen die kleine geitjes niet weg mochten lopen en ik de achterpoot vast moest houden”? “Ja, lieve Ids dat weet ik nog. Dat was bij die prachtige Himba mensen”. En zo komen er vaak herinneringen boven.

Tegelijkertijd hebben we het veel over de voortzetting van de reis. We spreken af met mensen die we tijdens de reis ontmoet hebben of met mensen die we via social media hebben leren kennen en koesteren allemaal die ene wens. Om zodra het kan weer te gaan reizen.

We denken veel na over ons leven. Het contrast tussen het reizende leven en ons leven nu is groot en dat willen we niet (meer). De mogelijkheid om ook in Nederland die vrijheid te ervaren. Bijvoorbeeld door hypotheekvrij te leven en je werk zelf in te kunnen delen. Leven van je eigen moestuin en leven met anderen waardoor je spullen en verantwoordelijkheden deelt. Het zijn gedachten waar we nu meer dan eerder aandacht aan geven. We onderzoeken mogelijkheden en bezoeken prachtige plekken in Nederland. We raken geïnspireerd en zo zetten we onze reis voort.

Dat is de impact die de reis nu al op ons heeft. De wens om meer buiten te leven. Mee te bewegen met de seizoenen en belangrijker nog, daar bewust van te zijn. We zetten kleine stapjes en zo wordt onze wens steeds concreter.

Lees het hele artikel in de foto’s hieronder: