Waarom wij, juìst nu, terug naar Afrika gaan

Deze week had ik een heel leuk gesprek met Tessa van Les van Tes over onze reis. Nog maar 3 weken!

De belangrijkste vraag is natuurlijk waarom gaan we juist nu, tijdens deze pandemie terug naar Afrika? Waarom verlangen we terug naar ons huis op wielen? In deze podcast vertellen we daar alles over.

Ons huis!

Hiernaast hebben we het over geld we vertellen hoe wij onze financiën bijhielden op reis en het bedrag voor deze reis bij elkaar spaarden. Tegelijkertijd hadden we het over vrijheid. Wat betekent dat voor ons? Wat is vrijheid in de context van het reizen en wat is financiële vrijheid?

We vertellen zelfs iets over onze lange termijn plannen en het nieuwe project waar we mee bezig zijn! Het is een hele waardevolle podcast geworden ondanks dat de verbinding af en toe haperde. Wat dat betreft leek het alsof we al in Afrika waren!

Voor het boek van Tessa hadden we al eerder en interview op papier. Dat gaat over onze vlucht naar huis in maart. Als ik dat lees overvalt de emotie me weer. Wat was het achteraf spannend! Het hele interview lees je hier.

Veel luisterplezier!

Podcast: Waarom wij juist nu terug naar Afrika gaan

De dag dat onze reis begon

10 december 2019. Wat hebben we lang naar deze dag toegeleefd! Vanaf het moment dat we in de zomer van 2018 naar elkaar uitspraken dat we graag op reis wilden als gezin stond ons leven in het teken van deze reis. Naarmate de tijd vorderde, werd die voorbereiding intensiever en gedetailleerder. Wat begon als een wens, eindigde in eindeloze to-do lijstjes en deadlines. Maar wat genoten we! We waren bezig met het heel duidelijk vormgeven van onze droomreis.

We hakten belangrijke knopen door zoals het wel of niet opzeggen van onze baan en het wel of niet verkopen van ons huis. Ook de manier van reizen werd duidelijk. En dus gingen we op zoek naar een huisje op wielen. Geinspireerd door de leuke mensen van 4 op reis kochten we een Landrover Defender 110. Toen begon het pas echt. Meindert is maanden met zijn broer bezig geweest om ons droomhuis te creeeren. Een auto te maken die ons een paar dagen kan voorzien van water en stroom zodat we zelfs in de middle of nowhere ons kamp op kunnen slaan.

En toen was de dag van vertrek daar. Na een week van afscheid nemen met een groots feest, tv opnames, honderden knuffels en afscheidstranen waren we er klaar voor. Toen we middenin de nacht de kinderen wakker maakten om naar Schiphol te gaan steeg daar een luid gejuich op. Onze reis begon! We werden uitgezwaaid door vrienden en familie en liepen toen letterlijk de vrijheid tegemoet. Het stukje door de slurf naar het vliegtuig voel als een overgang van het oude naar het nieuwe onbekende. Je laat het vertrouwde Nederland achter je en het vliegtuig brengt je naar een nieuwe plek. Dat gevoel van uren later op een compleet nieuwe plek uit een vliegtuig stappen vind ik magisch. De temperatuur is anders, de geuren zijn anders, de taal en het geld zijn anders. Je wordt meteen gedwongen om uit je comfort zone te stappen en je aan te passen aan die nieuwe plek. De automatische piloot is uitgeschakeld.

Dat gevoel van uren later op een compleet nieuwe plek uit een vliegtuig stappen vind ik magisch.

Thuis hebben we vaak last van die automatische piloot als dagen en weken met dezelfde structuur zich aan elkaar rijgen en hierdoor de tijd zo snel voorbij lijkt te gaan. Dit is een van de redenen waarom we zo graag uit het syssteem willen stappen. Om onszelf weer even te resetten in een heel nieuwe omgeving waardoor je beter kunt reflecteren op het leven dat je leeft en dus vooral op jezelf 🙂 Reizen kan een heerlijke spiegel zijn want hoe reageer je buiten je comfortzone. We leren elkaar op reis nog beter kennen en dat gaat niet altijd zonder hobbels. Daarover schrijf ik vast nog wel eens een blog 😉

3,5 maand leefden we onze droom en genoten we van het waanzinnige Afrikaanse continent. Van de mensen, de geuren, de landschappen en overweldigende natuur. Toen we zo abrupt naar Nederland moesten door Covid waren we nog laaaaaang niet klaar. We kunnen niet wachten om terug te gaan. 1 maart 2021 it is!

NH nieuws maakte een item over ons vertrek. Kijk het item hier terug

Terug naar Afrika

We gaan terug naar Afrika! Het uitspreken van deze woorden voelt zo lekker. Wat hebben we lang gewacht tot het moment dat we de tickets weer konden boeken. Wat leven we allemaal in een onzekere tijd. Afgelopen maanden zijn omgevlogen. Voor we het weten draaien we weer mee in het Nederlandse leven alsof onze tijd in Afrika slechts een droom is geweest. En hiermee vervallen we ook weer in oude patronen, valkuilen en zijn we veel te vaak veel te druk. Ondanks dat veel sociale gelegenheden niet kunnen worden we meegesleurd in de waan van de dag.

De wekker gaat iedere maandag tot en met vrijdag stipt om 6.00 uur. Meindert gaat uit bed, ik snooze of ben zo dapper om ook uit bed te gaan en zit dan voor ik het weet achter mijn laptop in mijn mailbox. Ik maak de kinderen wakker, vaak net iets te laat waardoor het ochtendritueel toch gehaaster is dan ideaal. En zo rijgen de dagen zich aan elkaar waardoor de tijd zo snel voorbij lijkt te gaan. Het nieuwe ritueel van ’s morgens het ijskoude IJsselmeer ingaan doorbreekt dit gevoel. Voelen dat je leeft. De tinteling door je hele lijf en de zon, regen of wind voelen op je naaktheid. Dat gevoel willen we weer, de regie terug en niet meer afwachten. We kijken elkaar aan en denken hetzelfde; nu die tickets boeken!

Sinds onze terugkomst in Nederland eind maart houden we de internationale reiswereld nauwlettend in de gaten. Niet zozeer de situatie in Nederland is wat ons bezighoudt maar we kijken met name naar het openen van grenzen en de opstart van het vliegverkeer. Sinds een aantal maanden gaat het in zuidelijk Afrika de goede kant op. Vluchten gaan weer dagelijks, landgrenzen gaan open en ook parken en campings verwelkomen weer gasten. Toen de president van Zuid Afrika aankondigde dat al het internationale verkeer weer welkom was wisten we dat het tijd was. Tijd om onze droomreis te vervolgen.

Waar we vorige keer het plan hadden om in ongeveer een jaar van Kaapstad naar huis te rijden, hebben we deze keer geen eindbestemming en eindtijd. Deze keer kijken we naar de mogelijkheden en baseren we onze beslissingen hierop. Dat het leven niet te plannen is, weten we. Nu we hier door corona zo mee geconfronteerd worden voelen we dit nog meer en worden we gesterkt in ons idee om altijd te kijken naar wat wel mogelijk is.

Het is een interessante weg als je houdt van buiten de lijntjes kleuren dus die hobbels nemen we maar voor lief.

We staan weer in de regelmodus en hebben onze excelsheets en to-do lijsten erbij gepakt. Vorige keer moesten we alles uitzoeken, nu is het een kwestie van opnieuw regelen en afstrepen. Helaas lopen we opnieuw tegen het systeem aan van de leerplicht en worden we waarschijnlijk weer gedwongen ons uit te schrijven. Dit houdt ons nu even bezig vooral omdat we graag de mogelijkheid willen hebben onderweg locatieonafhankelijk werk te doen. Het is een interessante weg als je houdt van buiten de lijntjes kleuren dus die hobbels nemen we maar voor lief.

Week 17 – Terug in Enkhuizen

Na de eerste week van desoriëntatie, desillusie en extreme moeheid wordt alles deze week iets helderder. Klaart letterlijk de lucht op want wat een prachtig weer hebben we hier! Het is zo toch een soft landing om van het warme Afrika niet direct in de Hollandse kou te komen.

We genieten enorm van ons quarantaine onderkomen. Wat een bofkonten dat Wouter en Rinkje ons dit aanboden. Een bijzondere vriendschap groeit nu we inmiddels een maand 24/7 samenleven. Wat een prachtige omgeving is dit! We proberen onze nieuwsgierigheid, wat tijdens de reis een tweede natuur was, vast te houden en gaan er regelmatig op uit. Fietstochten naar de ‘geheime’ klimduin in Groet waar we de enigen zijn, mountainbiketochten diep door de bossen en duinen en hardlopen door mul zand. Samen met Wouter en Rinkje blijven we zo lang mogelijk in onze reis bubbel zitten.

Nog steeds gaat er geen wekker, vergeten we regelmatig welke dag het is en hebben we het dagelijks over onze mooie herinneringen samen. Het is gewoonweg niet voor te stellen dat we ruim twee weken geleden nog samen in de bush in Botswana zaten. Dat het leeuwengebrul ons uit onze slaap hield en de olifanten langsliepen tijdens het ontbijt. Dat enorme contrast is soms zo lastig uit te leggen en dan voelen we ons behoorlijk verloren.

Maar dan, de intense vreugde wanneer we John (de broer van Meindert die tijdens de reis de diagnose non-hodgkin kreeg) weer kunnen zien en onze ouders. Telefoongesprekken met vrienden zonder dat de lijn hapert en oude kaas op bruin brood. Na de enorme weerstand beginnen we ons vertrouwde Nederland ook weer te omarmen. Nog steeds willen we zo snel mogelijk weer op reis maar beginnen ons wel te oriënteren op tijdelijk werk en woonruimte. Meindert gaat weer aan de slag en gaan we per mei op een fantastische boot in de haven van Enkhuizen wonen. Van een huis op wielen naar een huis op water! We hebben er enorm veel zin in.

Overmorgen verhuizen we terug naar Enkhuizen en gaan we tot 1 mei op de Parklaan bij mijn ouders wonen. Samen met mijn broertje en zijn gezin wordt dat een gezellige boel bij elkaar. Iedereen probeert van deze tijd het beste te maken ook al beseffen we ons dat we in een bevoorrechte positie zitten.

De berichtgevingen uit de media geven stof tot nadenken, de gesprekken met vrienden en familie zetten de situatie steeds weer in een ander daglicht. Dat deze crisis de wereld gaat veranderen staat vast. Iedereen wordt getroffen door Covid_19 en je staat veel meer stil bij wat dit betekent. Ik bewonder de ouders die naast thuiswerken ook nog hun kinderen lesgeven en denk tegelijkertijd aan de kinderen die een onveilige thuissituatie hebben en waarvoor het dus vreselijk is thuis te moeten zijn. Ik denk aan de mensen die zo hard werken in de zorg en tegelijkertijd aan de eenzame ouderen die nu nog eenzamer zijn. En toch is het ook goed dat deze zaken nu meer aan het licht komen, dat we ons er samen bewuster van zijn.

C O R O N A 
Wat is dat toch in mensen 
Naar steeds meer en meer,  
In 75 jaar Vrijheid 
Niets geleerd. 
Van een mug  
Groeiend naar een olifant 
Van Hebzucht 
En macht....... 

STILTE en REFLECTIE

 ..........van een dikke olifant 
Terug naar de mug.  
De basis 
Een dak boven je hoofd 
Voedsel en zorg genoeg 
Niet te over. 
Moeder Aarde 
Geef ons nog een kans.  

Dieneke van Tongeren-Schuijt Maart 2020

Week 16 – Thuis maar niet thuis

En toen waren we terug in Nederland. Kwamen we aan op een verlaten Schiphol en kochten we hagelslag in een stille supermarkt. Thuiskomen in een land dat compleet op zijn gat ligt. Thuiskomen in je eigen land dat zo anders voelt. De hunkering naar de knuffel met familie wat niet mogelijk is. Wat is dit vreselijk gek allemaal.

Nadat we anderhalve week geleden de knoop in Namibië doorhakten en tickets kochten om naar huis te komen, kwam er een (tijdelijk) eind aan onze droomreis. In plaats van ons langzaam richting Mozambique te begeven waar we met onze voeten in het witte zand ons 10 jarig huwelijk wilden vieren, raceten we met 100 kilometer per uur (harder gaat de Land Rover niet) dwars door Namibië en Zuid Afrika. We reden dagen achter elkaar om maar op tijd te zijn. Op tijd om ons huis op wielen te stallen in Pretoria en op tijd om een vlucht naar Nederland te halen. We maakten er met Wouter en Rinkje en hun kinderen en Bern en Leonie en de kinderen het beste van. Aten en dronken samen, de kinderen speelden oneindig en wij maakten ons klaar voor vertrek naar Nederland.

De werkelijkheid van weer in Nederland zijn komt vol binnen

De vlucht verliep voorspoedig ook al voelde het raar dat het normaal zo attente cabinepersoneel ons nu vanachter een lintje goedendag wenste en het vooral self-service was tijdens de vlucht. Na vele afwegingen en gesprekken met het thuisfront besloten we eerst twee weken in quarantaine te gaan. Dit besluit werd met name bekrachtigd door het aanbod van Wouter en Rinkje in hun gehuurde onderkomen in Schoorl te komen. We trokken immers al twee weken samen op dus samen in quarantaine leek ons zowel verstandig als gezellig. Het huis is meer dan groot en prachtig. We hebben alle ruimte en luxe en proberen het reisgevoel samen vast te houden.

Maar wat is dat moeilijk! De werkelijkheid van weer in Nederland zijn komt vol binnen. We zijn allemaal vreselijk moe. Slapen 12 uur per nacht en worden nog steeds brak wakker. De vlucht van de laatste week Afrika en de onbewuste stress komen eruit. We worden overspoeld met schoolwerk, toegevoegd aan appgroeps, en de stroom aan Coronanieuws is onuitputtelijk. We worden gedwongen na te denken over werk en wonen. Zaken waar we in ons hoofd nog laaaaaaaaaang niet mee bezig waren in Afrika. Daar leefden we op gevoel en hier wordt jedagritme toch weer voor een groot deel bepaald door sociale en maatschappelijke verwachtingen.

En dan het besef dat we vreselijk bevoorrecht zijn. We zijn gezond, jong en daarom is er minder angst. We konden thuiskomen en ook al zijn we niet direct bij onze families, we hebben de mogelijkheid elkaar via andere vormen van contact toch veel te zien. Er is nog steeds een overvloed aan eten in de supermarkten en onze bewegingsvrijheid is groot. We denken na over onze activiteiten op de korte termijn. Terugverhuizen naar de Parklaan als de quarantainetijd voorbij is en het oppakken van werk om zo snel mogelijk ons reisbudget weer aan te vullen. We kijken per dag wat de tijd ons brengt en ik vraag me af of deze wekelijkse update on hold moet. Dat zou voelen als een afscheid van ons reizigersleven en daar ben ik nu nog niet. Dus ik blijf nog maar even schrijven denk ik.

Gastblog – Reizen met leerplichtige kinderen: zó doen wij dat!

Voor Takemeto schrijven we regelmatige een leuke gastblog. Deze keer over onze ervaringen met de leerplicht en zelf lesgeven.

Toen ik vorige week startte met het schrijven van dit blog, had ik niet verwacht dat dit onderwerp nu zo actueel zou zijn. Niet alleen wij geven nu thuisonderwijs, maar door het coronavirus is iedereen in Nederland er nu mee bezig. Voor ons vertrek was het bij ons veruit de meest gestelde vraag; hoe doen jullie het met onderwijs?

Afgelopen december zijn we vertrokken voor een reis van een jaar door Afrika mét onze 3 kinderen waarvan de oudste 2 leerplichtig zijn. Natuurlijk wil je geen boete of strafblad. En het zou ook leuk zijn als de kinderen daarna weer terug in de klas kunnen met hun vriendjes en vriendinnetjes. Hoe hebben we dit voor elkaar gekregen en hoe gaat het in de praktijk?

Lees het hele blog op de mooie website van takemeto waar je ontzettend veel leuke blogs kunt lezen over mooie bestemmingen met kinderen.

Week 14 – Into the wild!

Wow! Wat een kennismaking met Botswana was deze week. We sliepen middenin de bush en de olifanten, nijlpaarden en hyena’s liepen vlak langs de auto. ‘s Nachts hoorden we leeuwen brullen en zagen we de migratie van honderden passerende wildebeesten. ‘s Morgens zagen we sporen van een luipaard in ons kamp. Wat een ervaring!

Op onze eerste campingplek in Botswana werden we opgewacht door Wouter en Rinkje met hun twee kinderen en een immense stapel pannenkoeken. We hadden ze ontmoet in Kaapstad en nu troffen onze wegen elkaar weer. De kinderen speelden 2 dagen onafgebroken op de camping met elkaar. Heerlijk om te zien en hierdoor ook tijd voor onszelf te hebben. We kletsen weer wat af en door gezamenlijke West Friese roots voelt het al snel heel vertrouwd.

Samen reden we richting Moremi national park, onderdeel van de Okavango delta. Met twee gezinnen durfden we het aan om wild te kamperen. Wild kamperen in Botswana is dus heel letterlijk want niet alleen sta je volledig in het wild zonder voorzieningen maar ook tussen de wilde dieren. Hier zijn, zoals in Zuid Afrika en Namibië, geen hekken om de parken en dus lopen de dieren overal. We zetten ons kampement op en legden de kinderen heel serieus uit dat ze onder geen beding achter het touwtje mochten komen dat we tussen de auto’s gespannen hadden. Een luipaard of hyena pakt niet snel een volwassene maar een kleine peuter is een makkelijke prooi. Bewust van het gevaar creeerden we een safe-zone waar we ons allemaal veilig voelden. Met 4 volwassenen waakten we over onze 5 kinderen en maakte Wouter een heerlijke hutspot met gehaktballen. De controverse tussen deze traditionele Nederlandse hap en de plek waar we stonden kon bijna niet groter. Overal om ons heen uit de bosjes kwamen groepen olifanten drinken bij de waterplas. Zo indrukwekkend om van zo dichtbij te zien en er echt tussen te staan.

De weg naar en in Moremi de volgende dag was door de extreem slechte weg intensief. Een constante slalom door hele diepe plassen met geregeld zeer serieuze twijfel of we wel door konden rijden. De Land Rover liet ons niet in de steek en wroette zich door de enorme plassen en blubber heen. Toen we de volgende dag op 1 meter afstand twee leeuwinnen zagen waren we de slechte weg alweer vergeten. Wow, dit was het allemaal waard!

En nu dan, Corona. Na 3 dagen in de bush zonder bereik schrokken we van de berichten uit Nederland. Ook hier worden de beperkingen iedere dag meer voelbaar. Veel grenzen gaan dicht. Vooralsnog blijven we bij ons plan en blijven we in Botswana om daarna richting Mozambique te gaan. Vanuit hier wensen we jullie allemaal heel veel sterkte en hopen we dat het virus niemand dichtbij zal treffen.

Week 13 – Laatste week Namibië en 3 maanden onderweg

3 maanden! 3 hele maanden leven we nu het nomadenbestaan. Ons huis is er eentje op wielen en onze tuin is de wereld. Hoe dankbaar kun je zijn dat we dit leven mogen leven? Anderhalf jaar geleden besloten we om het gewoon te doen. Sindsdien hing er een kaart boven onze eettafel met de tekst -Stap uit de mallemolen en in het rad van avontuur- We zeiden onze banen op, haalden de kinderen van school en schreven ons uit uit Nederland. Alle zekerheden waar we ons onbewust aan vasthielden weg. Maar wat geeft het een vrijheid! Iedere dag opnieuw kunnen bedenken wat je wilt, waar je zin in hebt, zonder de inmenging van sociale structuren.

We maken de balans op na 3 maanden reizen. Dit leven past ons, we genieten van het buitenleven en de vrijheid en staan iedere dag weer open voor nieuwe dingen die op ons pad komen. Deze week is de laatste in Namibië. We hebben 6 weken mogen genieten van de overweldigende landschappen, de gastvrijheid en relatieve luxe van dit mooie land.

Een letterlijk hoogtepunt deze week was het beklimmen van het waterberg plateau. Een national park omgeven door enorme rotspartijen. Volgens de medewerkster was de klim naar de top wel te doen met kleine kinderen… Pfff het was serieus klauteren. Gelukkig worden de kinderen steeds behendiger en bereikten we zonder kleerscheuren de top. Wat een uitzicht! Opnieuw worden we geraakt door de wijdsheid en oneindige horizon.

Ids zit helemaal in de dinosaurus fase en roept bij iedere berg dat daar de dino’s wonen. Toen we op de kaart zagen dat er in Namibië voetafdrukken van dinosaurussen zijn moesten we daar natuurlijk heen. Na een barre tocht en een zeer strenge Duitser mochten we het pad richting de voetstappen volgen. Het duurde even voordat we de 160 miljoen jaar oude afdrukken van de tyrannosaurus rex zagen maar toen waren ze onmiskenbaar. Door het idyllische landschap waanden we ons even in Jurassic Park.

Gisteravond was onze laatste avond in Namibië. Toen de kinderen en ik aan het tandenpoetsen waren, kwam Meindert aangerend. Vlakbij de auto liepen zebra’s, giraffen, wildebeesten en emu’s. Samen met een roodkleurende ondergaande zon en volle maan was dit de allermooiste avond die we tot nu toe gezien hebben.

We zijn zojuist de grens met Botswana gepasseerd. Even een temperatuurcheck uiteraard, want ook op dit continent zijn de eerste Corona besmettingen bevestigd. Na nog geen 10 kilometer gereden te hebben werden we staande gehouden. Ik reed te hard! Shit! Twee kordate politiedames waren onvermurwbaar en onze allereerste Pula’s belandden in de zakken van de politie. Een goede les en misschien een teken. Tijdens het rijden is er zoveel moois te zien. Naast snelheidsborden zie je de dorpjes, grote hoeveelheden vee en opnieuw prachtige vergezichten. We houden onze ogen open. Het gaat immers niet om de bestemming maar om de reis.

Gastblog – Namibië met kinderen, de 5 leukste must sees

Voor Takemeto schrijven we regelmatige een leuke gastblog. Deze keer over onze ervaringen in Namibië met kinderen.

Daar staan we dan op een 2-splitsing in de bedding van de Ugabrivier in Noord-Namibië. Niks en niemand om je heen en een routeplanner die geen uitsluitsel geeft. Mijn man Meindert stapt heldhaftig uit om de weg te bekijken, maar komt al snel terug. Iets witter in zijn gezicht. De weg heeft hij niet gevonden, wel verse leeuwensporen.

Op zo’n moment denk ik weleens: waarom moet ik toch altijd zo nodig het avontuur opzoeken? Want niet alleen ik zit in die auto, maar ook onze 3 bloedjes van kinderen. Gelukkig kunnen we snel relativeren. We zijn goed voorbereid vertrokken. Dat wil zeggen met voldoende water, eten en diesel om het een aantal dagen uit te zingen. We vertrouwen op ons gevoel en nemen de afslag naar rechts. Dat blijkt de goede. En als het nou niet de goede is? Dan rijden we terug en pakken de andere afslag. Zo spannend is het nou allemaal ook weer niet!

Ruim 2 maanden geleden stonden we aan de start van ons grote avontuur. Met een Land Rover het Afrikaanse continent ontdekken om vervolgens naar huis te rijden. Inmiddels zijn we in Namibië. Dit land heeft echt ons hart gestolen.

Lees het hele blog op de mooie website van takemeto waar je ontzettend veel leuke blogs kunt lezen over mooie bestemmingen met kinderen.