Week 7 | Bucketlist & liefde

Stop dreaming about your bucket list and start living it

Annette White

Wat. Een. Week! Ik weet gewoon niet waar te beginnen want deze week was echt wel even next level. Nadat we vorige week in St Lucia de laatste formaliteiten geregeld hebben voor onze grensovergang naar Mozambique staan we vrijdagmorgen om 8.30 uur bij de kaarsrechte lijn die de grens tussen Zuid Afrika en Mozambique aangeeft. Het blijft raar hoe de landen in Afrika in een soort rechte blokken is opgedeeld. Totaal averechts op hoe er op dit continent geleefd wordt. Door Zuid Afrika achter ons te laten hebben we het gevoel dat het avontuur nu echt begint. Op naar het onbekende. Een nieuwe taal (Portugees), een nieuwe valuta en andere infrastructuur.

Het plan is om meteen een stukje Mozambique in te rijden want we steken de grens over bij de meest zuidelijke grensovergang zodat we een mooie plek vinden om onze trouwdag de volgende dag te vieren. Vorig jaar hadden we het plan om ons 10 jarig huwelijk met onze voeten in het witte zand van Mozambique te vieren, door Covid werd dat een diner voor twee in Enkhuizen. Vol goede moede komen we aan bij de grens en het uitstempelen uit Zuid Afrika gaat ontzettend snel. Bij het visumkantoor aan de kant van Mozambique valt de stroom echter uit. Het is de eerste dag dat het echt slecht weer is en volgens de douanier is dit de reden voor de stroomuitval. Hierdoor kan ons visum niet gemaakt worden en dus moeten we wachten totdat het gefixt is. Er is een electricien onderweg wordt ons verteld. Na een uur besluiten we maar een film op te zetten in de auto. Wanneer de film afgelopen is en er nog steeds geen electricien is gesignaleerd worden we toch wat ongeduldiger. Vandaag is een stevige les in overgave. Overgave aan het systeem. We dragen honderd oplossingen aan om de stroom te fixen zoals het beschikbaar stellen van de stroom uit onze auto maar dit wordt helaas niet geaccepteerd. We kijken nog maar een film. Na 8 uur komt het verheugende nieuws dat de electriciteit terug is. Hierna duurt het nog 2 uur voordat onze visa klaar zijn en om 17.15 uur rijden we dan eindelijk Mozambique in. Het is al bijna donker dus een mooie plek voor onze trouwdag vinden kunnen we wel vergeten denken we. Op goed geluk rijden we het eerste beste dorpje in en dat is een schot in de roos. We arriveren bij een eco-lodge die gerund wordt door oud tennis professional Bev Mould die in de jaren 80 Steffi Graf verslagen heeft. We krijgen een prachtige luxe unit met twee slaapkamers, keuken en eigen binnentuin. Wat een geweldige plek! En zo komt alles toch nog goed.

Onze trouwdag begint met een feestelijk ontbijt waarna we naar het strand gaan. De stranden in Mozambique zijn nog gesloten maar je mag er wel gewoon lopen en gelukkig zijn er genoeg plekken zonder controle. We staan met onze blote voeten in het witte zand terwijl de warme blauwe zee over onze voeten stroomt. Intens gelukkig en intens dankbaar voor dit moment. We maken een prachtige strandwandeling en lunchen aan het strand. Bij de lodge krijgen we alle vijf een full-body massage. Voor Ids de eerste van zijn leven. Hij is van begin tot eind in trance. ’s Avonds eten we bij een restaurant met uitzicht over zee en vieren de liefde. 11 jaar getrouwd, 3 kinderen rijker en we leven onze droom.

Door een geluk bij een ongeluk zijn we op deze heerlijke plek terecht gekomen en wat een mazzel is dat! Het blijkt het duikwalhalla van Mozambique te zijn en je kunt zwemmen met dolfijnen. We kunnen ons bijna niet voorstellen dat dit echt is, zwemmen met dolfijnen! Om 6.00 uur staan we in het educational research center en leren van de eigenaar Angie alles over de dolfijnen van Ponta Do Ouro. Met 25 jaar ervaring weten ze ontzettend veel over de verschillende groepen dolfijnen die hier leven. De meesten hebben zelfs een naam. Als we even later bij de boot komen is de schipper al helemaal enthousiast, hij heeft de dolfijnen al gezien voor de kust. Nu nog duimen dat ze zin hebben om te spelen. En of ze dat hebben. Zodra we in de buurt komen en het water in mogen weten de dolfijnen van geen ophouden. Ze blijven maar komen. De kinderen vinden het fantastisch. Op de rug van Meindert kijkt Ids met grote ogen naar deze vriendelijke vissen die soms wel drie keer zo groot als hij zijn. Deze kleine stoere man in die grote grote zee. Anna en Fedde genieten en vinden het stiekem ook wel spannend dat de dolfijnen rakelings langs ze zwemmen. Later horen we waarom we zo populair zijn bij de dolfijnen. Ze houden van kinderen!

Deze dag krijgen we geen genoeg van de zee en ruim een uur later zitten Meindert en ik alweer op de boot richting een dive spot. De kinderen blijven achter bij de duikschool waar een jongen van Anna´s leeftijd is. Hierdoor kunnen wij samen duiken wat natuurlijk fantastisch is. Tijdens één van onze laatste dagen in Zuid Afrika hebben we weer voor het eerst in vier jaar gedoken bij Sodwana Bay maar hier gingen we apart omdat één van ons bij de kinderen moest blijven. Wat een feest dat we vandaag samen kunnen. Zodra we afdalen zien we meteen scholen met honderden, zo niet duizenden vissen. Overal om je heen zijn ze. En dan, zomaar uit het niets zwemt er een Manta Ray voorbij. Wow, wat een inmens groot beest is dat. Zo imposant en gracieus. Hiernaast zien we een gigantische onderwaterslang en een enorme tandbaars. Wat een gave duik! Duikinstructeur Mike vertelt dat er mensen van over de hele wereld speciaal naar Ponta do Ouro komen om met hem te duiken naar haaien. In dit gebied zitten veel soorten haaien en hij heeft er veel ervaring mee. We kijken elkaar aan, wordt het nog beter dan dit? Enigszins gespannen zitten we de volgende dag weer op de boot, dit keer een flink stuk de oceaan op om te kijken of we haaien kunnen zien. We zakken af naar 24 meter diepte en overal waar je kijkt zie je alleen die diepblauwe grote oceaan. De spanning van die oneindige ruimte en de diepte maken deze ervaring nu al onvergetelijk. Na een paar minuten deint uit het niets een bull shark op. De grote oceaan, wij en deze haai. Hij komt nieuwsgierig dichterbij, zwemt een paar rondjes en verdwijnt weer. Niet veel later komt er een white tip shark langs en hierna zien we nog net de staart van een tiger shark. Als we onze weg weer naar boven vinden zwemmen er twee gigantische bull sharks onder ons door. Terug aan land zoeken we de haaien op die we gezien hebben. De bull shark en tiger shark zijn nummer 1 en 2 van meest gevaarlijke haaien ter wereld…..Wanneer jij echter geen gevaar voor hen vormt hebben ze totaal geen interesse. Om deze fantastiche dieren op deze manier te observeren was echt zo ontzettend mooi. Een ervaring die we nooit zullen vergeten.

Na drie uur zijn we terug bij de lodge en hebben Anna, Fedde en Ids zelfstandig aan school gewerkt. Zo lekker dat we de kinderen gewoon achter kunnen laten en ze zelf school doen. Ze hebben maar één keer de hulplijn ingezet en oma Dieneke gebeld met een vraag om uitleg. Wat een luxe zo’n privéjuf op afstand. Ondertussen hebben ze zelf een juice besteld bij de bar en beginnen ze lekker Engels te kletsen. Nu Portugees nog….

Door al deze hoogtepunten vergeten we bijna dat we in Mozambique zijn en wat is het hier heerlijk. Een fijne vibe en meteen een stuk ruraler dan Zuid Afrika. Na een klein stukje asfalt rijden we al meteen een zandweg op en merken we bij de verkeerspolitie dat Portugees toch echt de voertaal is en je met Engels niet ver komt. Morgen verlaten we deze heerlijke plek en gaan en kijken we enorm naar uit Mozambique verder te ontdekken.

Waarom wij, juìst nu, terug naar Afrika gaan

Deze week had ik een heel leuk gesprek met Tessa van Les van Tes over onze reis. Nog maar 3 weken!

De belangrijkste vraag is natuurlijk waarom gaan we juist nu, tijdens deze pandemie terug naar Afrika? Waarom verlangen we terug naar ons huis op wielen? In deze podcast vertellen we daar alles over.

Ons huis!

Hiernaast hebben we het over geld we vertellen hoe wij onze financiën bijhielden op reis en het bedrag voor deze reis bij elkaar spaarden. Tegelijkertijd hadden we het over vrijheid. Wat betekent dat voor ons? Wat is vrijheid in de context van het reizen en wat is financiële vrijheid?

We vertellen zelfs iets over onze lange termijn plannen en het nieuwe project waar we mee bezig zijn! Het is een hele waardevolle podcast geworden ondanks dat de verbinding af en toe haperde. Wat dat betreft leek het alsof we al in Afrika waren!

Voor het boek van Tessa hadden we al eerder en interview op papier. Dat gaat over onze vlucht naar huis in maart. Als ik dat lees overvalt de emotie me weer. Wat was het achteraf spannend! Het hele interview lees je hier.

Veel luisterplezier!

Podcast: Waarom wij juist nu terug naar Afrika gaan

Terug naar Afrika

We gaan terug naar Afrika! Het uitspreken van deze woorden voelt zo lekker. Wat hebben we lang gewacht tot het moment dat we de tickets weer konden boeken. Wat leven we allemaal in een onzekere tijd. Afgelopen maanden zijn omgevlogen. Voor we het weten draaien we weer mee in het Nederlandse leven alsof onze tijd in Afrika slechts een droom is geweest. En hiermee vervallen we ook weer in oude patronen, valkuilen en zijn we veel te vaak veel te druk. Ondanks dat veel sociale gelegenheden niet kunnen worden we meegesleurd in de waan van de dag.

De wekker gaat iedere maandag tot en met vrijdag stipt om 6.00 uur. Meindert gaat uit bed, ik snooze of ben zo dapper om ook uit bed te gaan en zit dan voor ik het weet achter mijn laptop in mijn mailbox. Ik maak de kinderen wakker, vaak net iets te laat waardoor het ochtendritueel toch gehaaster is dan ideaal. En zo rijgen de dagen zich aan elkaar waardoor de tijd zo snel voorbij lijkt te gaan. Het nieuwe ritueel van ’s morgens het ijskoude IJsselmeer ingaan doorbreekt dit gevoel. Voelen dat je leeft. De tinteling door je hele lijf en de zon, regen of wind voelen op je naaktheid. Dat gevoel willen we weer, de regie terug en niet meer afwachten. We kijken elkaar aan en denken hetzelfde; nu die tickets boeken!

Sinds onze terugkomst in Nederland eind maart houden we de internationale reiswereld nauwlettend in de gaten. Niet zozeer de situatie in Nederland is wat ons bezighoudt maar we kijken met name naar het openen van grenzen en de opstart van het vliegverkeer. Sinds een aantal maanden gaat het in zuidelijk Afrika de goede kant op. Vluchten gaan weer dagelijks, landgrenzen gaan open en ook parken en campings verwelkomen weer gasten. Toen de president van Zuid Afrika aankondigde dat al het internationale verkeer weer welkom was wisten we dat het tijd was. Tijd om onze droomreis te vervolgen.

Waar we vorige keer het plan hadden om in ongeveer een jaar van Kaapstad naar huis te rijden, hebben we deze keer geen eindbestemming en eindtijd. Deze keer kijken we naar de mogelijkheden en baseren we onze beslissingen hierop. Dat het leven niet te plannen is, weten we. Nu we hier door corona zo mee geconfronteerd worden voelen we dit nog meer en worden we gesterkt in ons idee om altijd te kijken naar wat wel mogelijk is.

Het is een interessante weg als je houdt van buiten de lijntjes kleuren dus die hobbels nemen we maar voor lief.

We staan weer in de regelmodus en hebben onze excelsheets en to-do lijsten erbij gepakt. Vorige keer moesten we alles uitzoeken, nu is het een kwestie van opnieuw regelen en afstrepen. Helaas lopen we opnieuw tegen het systeem aan van de leerplicht en worden we waarschijnlijk weer gedwongen ons uit te schrijven. Dit houdt ons nu even bezig vooral omdat we graag de mogelijkheid willen hebben onderweg locatieonafhankelijk werk te doen. Het is een interessante weg als je houdt van buiten de lijntjes kleuren dus die hobbels nemen we maar voor lief.

Gastblog – Met kinderen op wadsafari in Nederland: wát een speciale ervaring!

Voor Takemeto schrijven we regelmatige een leuke gastblog. Deze keer over onze ervaring op de Waddenzee

Wow, wat een ervaring is dat! 72 uur zijn we als gezin ondergedompeld in het prachtige gebied van de Waddenzee. Niet voor niets staat dit ongerepte stukje Nederland op de UNESCO-werelderfgoedlijst. Natuurlijk kennen we de waddeneilanden, maar de natuur eromheen is minstens zo indrukwekkend. En dat mochten wij een heel weekend lang ervaren.

Het schip gaat zo schuin dat de kopjes van tafel vliegen, maar Fedde (7) blijft stevig staan aan het roer van de 120 jaar oude Tjalk. Tja, we zijn niet echt doorgewinterde zeilers en waren daarom niet voorbereid op het feit dat de kopjes zo van het aanrecht roetsjen. Wat een sensaties zo midden op de Waddenzee. We leven dit weekend met de getijden, zeilen met de wind en krijgen zo een van de tofste ervaringen in ons leven als gezin.

Lees het hele blog op de mooie website van takemeto waar je ontzettend veel leuke blogs kunt lezen over mooie bestemmingen met kinderen.